Puzzelen

Lekker hoor, weer aan het werk.
Gisteren was het tijd voor het eerste interview. Officieel had ik daarbij zelf een portretfoto moeten maken, maar dat gaat me toch nog net een beetje te ver. Gelukkig heb ik een kennis die mooie portretten kan maken, maar voor wie het niet haar werk is - en nog fijner: die wilde me wel uit de brand helpen, dus samen zaten we gisteren in een zonovergoten KLCC voor onze nieuwe opdracht.
Het interview met Linda was boeiend en gezellig - en in het Nederlands. En vertalen is ook een vak, bleek vandaag bij het uitwerken. Van Engels naar Nederlands heb ik wel vaker gedaan, dat gaat meestal wel goed. En van een interview in het Engels een Engels verhaal maken, is ook niet zo heel ingewikkeld (gewoon opschrijven, die hap), maar van het Nederlands naar het Engels... Met al die rare uitspraken van ons... Gelukkig heb ik ook Ruth nog (niks is zo belangrijk en handig als een netwerk), dus die is nu druk met het opvissen van de vreemdste uitspraken.
Morgen ga ik aan de slag met het reisverhaal over Yangon, dat ik van achter mijn bureau in elkaar moet gaan zetten. En dan het oordeel maar afwachten...
Duimen jullie weer mee?

Opstropen, die mouwen!

Na me drie volle weken op het project 'Eraf met die Kerstkilo's' gestort te hebben, wordt het toch echt weer tijd om aan iets meer te denken dan alleen baantjes trekken, kilometers maken en gezonde voeding inslaan.
Ongeduldig als ik ben, besloot ik zondag niet langer af te wachten, maar gewoon een mailtje te sturen naar Antoine (die van Expatriate Lifestyle) met wat ideetjes. Vond-ie blijkbaar fijn, want al gauw kreeg ik antwoord - en maar liefst twee opdrachten: een portret van een bijzondere expat, en een reisverhaal (wat, voor de volledigheid, helaas volledig van achter het bureau geproduceerd dient te worden).
Om de één of andere reden gebruiken ze geen professionele fotograaf voor het expat-portret, maar ik kan het niet over m'n hart verkrijgen om ze dan maar op te schepen met mijn eigen fotografische kunsten. Gelukkig heb ik een aanstaande fotografe in m'n kennissenkring, die ook wel voor niks een keer wilde werken. Je weet immers maar nooit...

Dinsdag is het interview. Ik heb er onwijs veel zin in in. Een interview doen voor een 'echt' blad, dat wordt verkocht in 'echte' winkels en dat iedereen die ik hier ken leest! Spannend!
Het enige maffe is dat het 'slachtoffer' hartstikke Nederlands is - en het interview natuurlijk uiteindelijk in het Engels moet verschijnen. Dus dat wordt nog even goochelen met vertalen...

ps: In de veronderstelling dat mijn oude baas inmiddels alles had uitgelegd, heb ik heel beleefd een berichtje gestuurd naar de heren van de bewonersverenigingen om ze te bedanken voor de fijne samenwerking. Krijg ik van allebei een berichtje terug: "He? wat? hoezo? Er komt toch gewoon gauw weer een nieuw blad uit?" Eh...

Koos? Ja, dat dacht ik...

Koos geniet eigenlijk wel van haar vrije tijd. Eindelijk alle gelegenheid om de oliebollen, bitterballen en rode wijn weg te trainen, om van het zwembad en het mooie weer te genieten - nou ja, al die dingen die ik dus in mei vorig jaar helemaal zat was, maar die ik nu weer helemaal leuk vind.

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Op Twitter trof ik Matt, hoofdredacteur van mijn lijfblad Expatriate Lifestyle, het blad dat volgens mij alle expats in KL lezen en dat een gigantisch voorbeeld voor ons was tijdens de restyling van Flits. En die twitterde vrolijk dat ze op zoek waren naar een senior writer.
Nou was dat al voor de kerst, tijdens een van mijn dips toen. En eerlijk is eerlijk: de brief stond klaar, maar iets hield me tegen om op 'verzenden' te drukken. Tot vorige week natuurlijk. Ik was nog niet koud terug van mijn laatste bezoek aan Empire Media, toen ik in een vlaag van opstandigheid Matt tweette: zeg, hebben jullie nog steeds iemand nodig? En hoe fulltime is dat dan?

Erg fulltime, antwoordde Matt al gauw (oh, de geneugten van de moderne communicatiemiddelen!), maar freelancers konden ze altijd gebruiken. Moest ik even aan ene Antoine vragen. Uiteindelijk ging de brief, met cv, dus toch de deur uit, gisteren ben ik op gesprek geweest (alsof ik thuiskwam, op een redactie die er uit ziet zoals een redactie er uit hoort te zien, zo fijn), en joepie: ze willen me!

Klaar is Clara, zou je denken.

Ja, mooi niet dus.

Want terwijl ik dacht dat we het vorige week zo mooi en keurig hadden afgerond, blijkt dat The Voice voor de baas nog helemaal geen dichtgeslagen boek is. Vanwege een (naar ik vermoed) diepliggende angst voor gezichtsverlies heeft hij nog niet tegen de bewonerscommissie durven zeggen dat er helemaal geen Voices meer gaan komen - hij heeft ze alleen verteld dat er geen Februari-nummer komt. Daar schrokken ze van en nu gaan ze dit weekend bespreken of ze de portemonnee willen trekken. Geweldig idee, kwijlt de baas. Niks nadenken, niks financiën op orde maken, gewoon doorgaan en vooral niet laten weten aan de VIP-bewoners dat het simpelweg niet haalbaar is. Want daar doen we niet aan.

Ik zou het nog wel eens druk kunnen krijgen.

(en dat er ondertussen druk wordt onderhandeld over een mogelijk toekomstige standplaats, terwijl de huiseigenaar het huurcontract niet wil verlengen en ons het liefst zo snel mogelijk dit huis uit heeft, zodat we met een beetje geluk/pech (het is maar hoe je het ziet) dit jaar twéé keer gaan verhuizen... daar denk ik maar gewoon even niet aan. Ik hoor het wel als iemand iets van me wil)

Koos is de naam. Koos Werkeloos.

Die weddenschap heb ik dus gewonnen. Er lag geen Komuniti of The Voice op mijn bureau vandaag.

Via via weet ik dat dat komt omdat er geen geld is om de printer te betalen. Via via weet ik ook dat mijn eindredacteur niet betaald heeft gekregen en dat ze natuurlijk weigert te werken zolang er niet op gezette tijden betaald kan worden. Dus vandaag heb ik dan toch de knoop maar doorgehakt en ben ik naar de baas gegaan om te zeggen dat het me beter lijkt als we voorlopig even stoppen. Dat hij de dingen eerst even rustig op een rijtje moet zetten.
Arme baas. "Maar waarom is het dan zo moeilijk om geld te verdienen met een blad?" vroeg hij me, met een blik van een jongetje waarvan het speelgoed is afgepakt. "Waarom willen de grote jongens wel in Malaysian Tatler adverteren en niet bij ons?" Nou... daarom dus: omdat ze de Tatler al hebben.

Ik ben er echt van overtuigd dat er hier een markt is voor een community lifestyle magazine. Maar dan moet het wel goed gebeuren. Dan moet je precies weten wie er in je buurt wonen en wat ze allemaal precies doen en uitgeven, veel concreter dan alleen kunnen zeggen dat er veel hotemetoten en VIP's wonen. Dan moet je kiezen voor de kleine adverteerders, de winkels en bedrijven in de buurt - die vanwege die VIPs en hotemetoten echt wel high end en exclusief zijn, maar te klein om te bedragen op te hoesten die de Tatler vraagt. Wie het kleine niet eert...


De baas gaat er over nadenken. En hij komt er op terug, zegt hij. Ik hoop het. Vooralsnog ben ik al blij voor hem als hij het hoofd boven water kan houden. En ik? Ik ben weer Koos, de expatvrouw. Dat is ook wel weer even wennen...

People are strange...

Jim Morrison had natuurlijk helemaal gelijk toen hij dat nummer bedacht. Mensen zijn raar.
Vandaag was mijn laatste werkdag voor dit jaar - morgen stappen we in het vliegtuig naar Nederland! En geloof het of niet, maar ik zat heel relaxed achter mijn bureautje. Hier en daar nog wat woorden schrappen, foto's en schema's doorsturen, dat soort dingen. Zonder stress. Echt. Helemaal zen met het feit dat nog niet alles af is, maar dat ik daar gewoon niks aan kan doen.

Komt de baas compleet verbijsterd uit zijn kamer. "Ik snap er niks meer van", stamelt hij. Wat blijkt? Mijn grote vriend van de bewonersvereniging, de man die niet meer met me wil praten, die me veel te 'pushy' vindt en daar over al maanden klaagt, die man dus, die vroeg nu aan de baas: "Waarom heeft Susan nog nergens om gevraagd? Het is al de 13e, gaat het allemaal wel goed? Ik ben een beetje ongerust..."

Ha.

Hij vindt het stiekem gewoon toch lekker.

Vreemde jongens, die Maleisiërs.

Tijd voor reflectie...

Nog 12 nachtjes slapen en we vliegen naar huis. Grappig om te merken dat ik niet echt heimwee meer heb (wat niet wil zeggen dat ik familie en vrienden niet mis, maar dat is volgens mij toch anders), maar wel behoefte aan wat afstand, aan even weg zijn.
Ik merk dat ik echt moeite heb met de laatste clash. Dus ik moet niet zo pushen, ik moet genoegen nemen met iets minder? Ik heb even de tijd gehad om het te laten bezinken, maar ik weet echt niet of ik het kan. Voor mijn gevoel staat 'genoegen nemen met iets minder' gelijk aan minder gemotiveerd zijn, minder passie, minder m'n best doen. Waarom zou ik nu mezelf in allerlei moeilijke bochten gaan wringen om nog voor de reis naar Nederland twee bladen zo goed als af te krijgen, zodat ze op tijd kunnen worden gedrukt om begin januari de deur uit te gaan, als niemand anders daar z'n best voor doet?
Ik heb het geprobeerd een beetje los te laten en dat werd me een stuk makkelijker gemaakt door de fikse verkoudheid die me een week in bed deed belanden. Net de week van de deadline voor de artikelen, natuurlijk. Drie keer raden hoeveel artikelen er zijn ingeleverd? Precies... nul. Nu ben ik weer op de been, we hebben officieel nog vier werkdagen over en er moeten nog twee interviews worden gedaan en uitgewerkt en beide bewonersverenigingen moeten al hun bijdrages nog inleveren. Ik heb me voorgenomen me strikt aan mijn werkdagen te houden en het allemaal eens even z'n beloop te laten.
Ik durf bijna te wedden dat er geen Voice en/of Komuniti uit gaat komen in januari.
Heb ik nog wel zin om te werken op deze manier? Zou ik de makkelijkste weg kiezen als ik toegeef dat ik daar eigenlijk inderdaad géén zin in heb? Of moet ik even doorzetten, omdat ik er veel meer van leer als ik er na de Kerst weer met hernieuwde energie en vol goede moed tegen aan ga? Ben ik het nu gewoon even zat en vergeten dat bladen maken wel leuk is, ook in Kuala Lumpur met collega's die simpelweg anders in elkaar zitten dan ik?
Ik ga er eens rustig over nadenken deze kerst...