Gisteren was het tijd voor het eerste interview. Officieel had ik daarbij zelf een portretfoto moeten maken, maar dat gaat me toch nog net een beetje te ver. Gelukkig heb ik een kennis die mooie portretten kan maken, maar voor wie het niet haar werk is - en nog fijner: die wilde me wel uit de brand helpen, dus samen zaten we gisteren in een zonovergoten KLCC voor onze nieuwe opdracht.
Het interview met Linda was boeiend en gezellig - en in het Nederlands. En vertalen is ook een vak, bleek vandaag bij het uitwerken. Van Engels naar Nederlands heb ik wel vaker gedaan, dat gaat meestal wel goed. En van een interview in het Engels een Engels verhaal maken, is ook niet zo heel ingewikkeld (gewoon opschrijven, die hap), maar van het Nederlands naar het Engels... Met al die rare uitspraken van ons... Gelukkig heb ik ook Ruth nog (niks is zo belangrijk en handig als een netwerk), dus die is nu druk met het opvissen van de vreemdste uitspraken.
Morgen ga ik aan de slag met het reisverhaal over Yangon, dat ik van achter mijn bureau in elkaar moet gaan zetten. En dan het oordeel maar afwachten...
Duimen jullie weer mee?
