Het contract is getekend!

Het is officieel.

We kunnen niet meer terug.

(nou ja, over drie jaar wel, natuurlijk)

Het contract is getekend.

We gaan echt!!!!

Meenemen of hier laten?

De auto wordt verkocht, het huis gaan we verhuren en afhankelijk daarvan zien we nog wel welke meubels er nu meegaan en welke we hier laten. Simpel.

Veel minder simpel: wat doen we met de katten? Ons stel is inmiddels zo goed als bejaard: hij is tien, zij twaalf. Hier kunnen ze volledig hun gang gaan. We hebben een kattenluik, dus we hoeven niet eens de deur voor ze open te doen (hoewel ze er bij tijd en wijle op staan dat we dat wel doen).

Meenemen? Maar dan moeten ze door een hele medische molen, ze moeten lang in een vliegtuig en ze moeten daar in quarantaine. Alleen om in een appartement te eindigen - weliswaar een prachtig appartement, maar wel op minstens de derde verdieping. In de hitte. En wat er zou kunnen gebeuren als ze wel naar buiten glippen... Daar wil ik niet eens over nadenken.

Hier laten? Maar... maar... maar... Dan kunnen ze dus niet mee. Dan laten we ze hier. En dan zijn ze er niet meer als we terugkomen. Of ze zijn er nog wel, maar dan horen ze bij iemand anders. Als ze daar helemaal gewend zijn, lijkt het me wat veel gevraagd om Joep en De Cock terug te eisen.

We moeten dus echt een heel, heel, heel goed nieuw huis voor ze vinden. Mocht je nog iemand weten? Kijk anders even op Verhuisdieren.nl. Dat voelde iets beter dan een asiel. Maar alleen maar iets.

Handen uit de mouwen! (nog 12 weken)

Weer terug in het herfstige, natte, gure Nederland. Bah. Ik had het liefst alleen even de jongens opgehaald om gewoon lekker in KL te blijven. Maar goed, zo werkt het natuurlijk niet. Er is nog meer dan genoeg te doen in de twaalf weken die nog komen voor we echt vertrekken. We moeten heel veel pasfoto's tegen een witte achtergrond laten maken van ons allemaal. Ik moet achter allerlei papieren aan. De auto moet verkocht (mochten er nog gegadigden zijn voor een Peugeot 206... geef maar een gil!), het huis verhuurd.

Maar nog belangrijker: de school voor de jongens moet worden geregeld. Twee heftige aanmeldingsformulieren moet ik invullen voor Mont'Kiara International School . Dat kan ik nog wel. Wat moeilijker is: de rapporten van de afgelopen drie jaar moeten meegestuurd, vertaald en wel. Klinkt simpel, maar dat valt dus tegen. Want ze weten daar natuurlijk niet wat AVI 9 betekend. Of een A of E score bij de Cito-toetsen. Voor het voortgezet onderwijs zijn er instanties die diploma's en rapporten vertalen, waarmerken en ijken, maar voor het basisonderwijs is dat er voor zover ik nu weet niet. Dat maakt het indelen straks wel een beetje een gok - en ik heb niks tegen gokken, maar toch liever niet met mijn kinderen.

Nog één nachtje

Morgenavond gaan we alweer naar huis, naar Nederland.

Eigenlijk heb ik nog niet zo'n zin. Vandaag hebben we eindelijk kunnen rondkijken en er is zo veel leuks! Chinatown, Kampung Batu...

Maar toen we daar rondliepen, bedacht ik ineens dat het nergens voor nodig is om haast te hebben. Natuurlijk: we gaan morgen naar huis. Maar we komen in januari weer terug. En dan hebben we drie jaar de tijd om alles te zien.

Ik heb er nu echt zin in!

Een eigen huis

Kuala Lumpur is geen Huizen. Oké, het verkeer loopt hier om onduidelijke redenen ook helemaal vast als het regent (en net als in Nederland regent het regelmatig, dus de mensen zouden er toch aan gewend moeten zijn), maar verder is het natuurlijk niet te vergelijken.

Zo zijn we er inmiddels achter dat werkelijk alles hier met de auto gebeurt. Als wij vanuit het hotel even naar het PWC-kantoor willen lopen, nog geen kilometer verderop, worden we vreemd aangekeken. Rare Hollanders. Vanuit het hotel kijken we uit op de Lake Gardens, een prachtig park. Op loopafstand. Zou je tenminste zeggen. Maar het blijkt onmogelijk er te voet te komen. Er liggen twee snelwegen tussen die je niet kunt oversteken.

Kinderen worden hier dus naar school gebracht. Met de auto of met de schoolbus. Ligt de school een beetje uit de buurt van je huis, dan zitten je kinderen zomaar drie kwartier in de schoolbus. Dat lijkt ons niks. En dus zijn we op zoek naar een huis vlak bij de school die we op het oog hebben, Mont Kiara International School. In Mont Kiara dus.

Gisteren werden we op sleeptouw genomen door Miss Sim, onze housing agent. Volgens haar moeten we absoluut 24 uur beveiliging hebben. Een los huis vindt ze niks. Ja, over een jaar of twee, als we hier helemaal onze weg gevonden hebben. We zijn er nog niet uit of dat uit pure bezorgdheid is over die twee kaaskoppen met hun kinderen of dat ze zich hier net zo overdreven onveilig voelen als thuis, maar vooruit: met twee kinderen neem je inderdaad geen risico. 24 uur bewaking staat dus op ons lijstje. Dan blijven er twee opties over: een condominium - een mooie term voor een heel hoog appartementengebouw met allerlei voorzieningen- en een gated community: een verzameling huizen achter een groot hek met een bewaker ervoor. Jammer genoeg schijnen die gated communities nogal dun gezaaid te zijn in Mont Kiara. Maar ik moet heel eerlijk zijn: die appartementen zijn absoluut niet verkeerd. Groot, luxe, prachtige badkamer, zelfs een kamertje voor de maid (die wij echt niet in willen laten wonen, maar goed) en dan minstens één zwembad, tennisbanen, een gym... je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Een soort enorm luxe resort. Daar valt echt wel aan te wennen. Bovendien is het vlakbij school, op loopafstand. Sterker nog: álles is zo dicht in de buurt, dat ik er gewoon kan lopen. Of fietsen. Dus joepie: de Delftsblauwe fiets gaat gewoon mee naar KL!

Aangenaam kennis te maken

Onze eerste dag in KL zit erop. Mijn hoofd zit zo ontzettend vol indrukken, dat ik nauwelijks onder woorden kan brengen wat ik er nou van denk. In een stad rondrijden en rondkijken is leuk, maar als je weet dat je er drie jaar gaat wonen, dat je kinderen er gelukkig moeten kunnen worden (om het over jezelf nog maar niet te hebben)…

Het hotel waar we in zitten, is geweldig. De schoonmakers stoppen met stofzuigen als je de hal binnenloopt en we kwamen er net achter dat de business lounge eigenlijk al twee uur geleden dicht ging – maar wij hebben er nog doodleuk zitten skypen met de jongens en de goede man zei er helemaal niets van. As we speak loopt het bad vol – en als ik er zo in lig, heb ik een waanzinnig uitzicht over de skyline van KL.

Aan de andere kant heb ik nog geen geweldig gevoel over de school die we vandaag hebben bezocht. Oke, ze kennen wachtlijsten voor een aantal groepen (waaronder de groep waar Daan in zou moeten komen), maar dat wil volgens mij nog niet zeggen dat ze arrogant hoeven zijn. Ik had het idee dat het een privilege is om op die school te komen, niet dat ze het daar leuk vinden om mijn kinderen te onderwijzen. Dat wringt een beetje. En de eis dat ze allebei vloeiend Engels moeten kunnen, helpt ook niet echt. Morgen staan er nog drie andere scholen op het programma. Hopelijk gaat dat beter.

Maar wat ik nu het meest nodig heb, is van een heel andere orde. Een cursus ‘hurktoiletten-zonder-wcpapier-maar-met-een-soort-van-tuinslang’. Want hoe je daarop moet plassen terwijl je je voeten drooghoudt…

Hello Goodbye?

De beide keren dat ik zwanger was, weigerde ik naar 'De Bevalling' te kijken. Vlak voor de komst van Daan kwam ik op een zondagavond rond Studio Sport-tijd niets vermoedend naar beneden gestrompeld, waar ik tot mijn grote schrik ineens beelden zag die ik tot dan toe mentaal compleet had weten te negeren. Ja, natuurlijk moest dat kind er een keer uit, maar hoe? Dat zag ik wel als het zover was. Dacht ik. Erik dacht er anders over. 'Hoe weet ik anders hoe het moet?'. Fijn. Vanaf dat moment brak het angstzweet me uit en heb ik nachten wakker gelegen. Gelukkig viel het mee. Of nou ja: het viel niet tegen. Meer details lijken me hier niet op hun plaats.

Om de één of andere reden heb ik het programma 'Hello Goodbye' al vermeden sinds het op televisie is. Niet omdat ik een hekel heb aan Joris Linssen. Niet echt, tenminste. Ik heb gewoon een hekel aan dat gedweil op Schiphol. Maar gisteren, toen ik op verzoek even twee overhemden stond te strijken (ik kan maar beter vast gaan wennen aan het huisvrouw-zijn), raakte ik er in verzeild.

Meest pakkende moment: twee moeders staan te wachten op de terugkeer van hun kinderen, die samen een stel vormen. De één vrolijk en opgewekt, de ander bij voorbaat al geëmotioneerd. 'Hoe vinden jullie het dat ze weg zijn?' vraagt Joris.

'Moeilijk', weet de geëmotioneerde moeder nog net uit te brengen. Het brok in haar keel zit duidelijk in de weg.

'En u?', vraagt Joris aan de andere moeder. Die kijkt met een blik die eerst vriendelijk lijkt naar haar collega-moeder. 'Oh, ik sta er héél anders in", straalt ze. Wat nou vriendelijkheid? Ze voelt zich gewoon een betere moeder. Zij gunt haar kind dit.

Even later komt de aap uit de mouw: het stel is voor zendingswerk uitgezonden, maar de ene moeder is niet of niet zo gelovig als de andere moeder. Het wringt aan alle kanten.

Bij ons ligt het anders. Onze ouders vinden het allebei erg. Mijn ouders begrijpen beter wat ons drijft, zien meer de kansen, de uitdagingen en het leuke van deze stap - en zijn minder onder de indruk van de afstand. Maar ze hadden ons (en vooral de jongens) natuurlijk toch het liefst gewoon bij zich in de buurt gehouden - net als mijn schoonouders. Ik ben blij dat dat niet wringt.

En na het kijken weet ik het trouwens zeker: geen groots afscheid op Schiphol. Wij zeggen gewoon thuis gedag. Ik wil met z'n vieren met gezonde spanning het avontuur in stappen. Die tranen komen wel, maar niet daar. Joris mag ons best filmen, maar dan wel als we weer terug komen.

Blind Date met KL

Nog maar vier nachtjes slapen en dan gaan we!

Dan mag Erik me voorstellen aan de stad waar we de komende drie jaar zullen doorbrengen.

Ik ben net zo zenuwachtig als voor een afspraakje. Wat zal ik aantrekken? Zijn mijn zomerjurkjes wel netjes genoeg om te dragen tijdens de etentjes die gepland staan met baas, collega en klant? Zal ik nog even naar de kapper gaan (natuurlijk!)? Zouden we er kunnen fietsen, want dat lijkt me zo leuk met mijn Delftsblauwe oma-fiets... Zal ik me er een beetje thuis kunnen voelen?

Als we er zijn geweest, kunnen we echt niet meer terug. Zelfs nu is niet-gaan gevoelsmatig al geen optie meer, maar na volgende week is het echt een gepasseerd station. Dan rolt het treintje door, onhoudbaar.

Dat lijkt me wel een opluchting, eigenlijk.