Doe mij maar een onsje houvast (nog 8 weken)

Clichés zijn er niet voor niets: over het algemeen zijn ze waar, anders waren het geen clichés geworden. Dus dat de tijd vliegt, dat is ook echt zo. En tegelijkertijd gaat diezelfde tijd zo traag, zo ontzettend traag. We hebben nog 8 weken voor ons vertrek. Acht weken die nu al volledig zijn volgepland met afscheidsfeestjes, etentjes, bijeenkomsten, een wintersport, wat feestdagen en nog meer afscheid. Langzamerhand doen we alle pijlers van ons leven hier van de hand: mijn auto is verkocht, het huis staat op Funda en op Local Home, en net als een heleboel abonnementen is onze vaste telefoonlijn ook al opgezegd. Maar de pijlers van ons leven daar... die zijn nog niet zo stevig. Over ons huis wordt nog onderhandeld. En we hebben weliswaar twee enorme pakken papier opgestuurd naar twee internationale scholen, maar pas als we daar zijn en de jongens een toelatingstest hebben gedaan, weten we of ze daar terecht kunnen. Het zorgt voor een raar gevoel. Onzeker, wiebelig... Wat mij betreft: ik zou het liefst NU gaan, zodat we de boel daar echt aan kunnen pakken en kunnen gaan settelen. Maar dat gaat nog niet. Er valt nog een heleboel te ontmantelen hier. En dat is maar goed ook. Want zo kunnen we nog even genieten van alle mensen en dingen die we niet mee kunnen nemen.

Een stukje Maleisië in Den Haag (nog 9 weken)

Inmiddels hebben we twee dikke ordners vol papieren die op de één of andere manier met onze aanstaande verhuizing te maken hebben. In de afgelopen weken ben ik allerlei gemeentehuizen in de regio langs geweest om internationale uittreksels uit het bevolkingsregister op te vragen (heel handig: dat kan alleen in de plaats waar je geboren bent en we zijn alle vier ergens anders geboren). Al die papieren moeten naar Maleisië voor onze verblijfsvergunningen. Maar dat kan natuurlijk niet zonder stempels. Op zich kun je de boel in een dikke envelop doen en opsturen - maar onze nieuwe paspoorten moeten er wel bij en, nog belangrijker, het duurt dan toch een paar dagen voor je de boel weer terug hebt. En op kantoor in Maleisië willen ze toch wel heel erg graag aan de slag met de werkvergunning van Erik. Dus sloot ik vanmorgen opgewekt aan in de file naar Den Haag. Maakte me niks uit - ik was volledig voorbereid op een dag wachten.

Niks daarvan. In de ambassade werd ik heel hartelijk ontvangen door een vriendelijke meneer, die de papieren in ontvangst nam. Ik mocht even gaan zitten in de wachtruimte, die vol hing met foto's en tekeningen waarop ik zowaar een paar dingen herkende: het nationale museum in Kuala Lumpur, het staatshoofd en zijn vrouw... En in de oerhollandse wc geen tuinslang, maar wel een fles water om af te spoelen.

Net toen ik bedacht dat het een beetje stom van me was dat ik vergeten was te vragen hoe lang het zou duren, vroeg de aardige meneer of ik thee wilde. En nog voor ik die thee op had, waren mijn papieren alweer terug. Niks lang wachten. Gewoon weer gauw terug naar huis. Duidelijk een stuk sneller dan de post.

ps: er wordt nog onderhandeld over het huis. 'Onze' makelaar is namelijk niet alleen van ons, maar ook van de eigenaar. Dat onderhandelt wat bijzonder. Eerste oefening in streng en een tikkie arrogant zijn. Ik kan er nog niet aan wennen.

Vaccineren? Yes, please (nog 10 weken)

Heel Nederland maakt zich zorgen over de Mexicaanse Griep. Wel vaccineren, niet vaccineren: de idiootste verhalen doen de ronde. Over datachips die de overheid zou laten inspuiten, zodat 'ze' ons overal kunnen volgen tot bijna dodelijke hoeveelheden kwik...

Ons probleem is het even niet. We behoren geen van vieren tot de risicogroepen. Maar dat wil niet zeggen dat we niet geprikt worden. In tegendeel: gisteren hebben we ons voor vijfhonderd euro laten injecteren. Want in Maleisië loop je risico op ongeveer de hele folderwand bij de Travel Clinic: Hepatitis A en B, Rabiës, Malaria (gelukkig alleen in de jungle en op de eilanden), Dengue (dan weer wel juist in de stad), Buiktyphus, Tuberculose... Nee, dan ben je er niet met één lullig prikje. Dan moet je dus zo ongeveer drie weken achter elkaar terugkomen. Maar goed, je moet er wat voor over hebben.

Nee, wij hebben andere zorgen dan die Mexicaanse Griep. Zeker nu de goedheiligman weer aan zijn reis richting Nederland is begonnen. Want, wil Thomas natuurlijk weten, hoe moet dat nou volgend jaar? Hoe kan Sinterklaas tegelijkertijd in Nederland voor pakjesavond zorgen én in Kuala Lumpur? Moet hij daar ook over de daken lopen van die giga-wolkenkrabbers? Lang leve de moderne tijden: we hebben de Sint gemaild. Ik hoop dat hij met een goed antwoord komt.

Papier en zakdoekjes (nog 11 weken...)

Gaan we bijna weg, is ons huis eindelijk af. Ja, echt: ineens nemen we de tijd om alle kleine dingetjes te doen. Wandje schilderen in het kleine kamertje (wacht al 10 jaar op een verfje), ombouw om de lelijke verwarming in mijn kantoortje (spullen staan er al sinds april), kozijntjes in de badkamer schilderen (is nu handig, omdat het klepraampje vorige week kapot is gegaan, dus er komt binnenkort ook een nieuw raampje in), nette lichtknopjes die er niet steeds afvallen... En ook het schuurtje wordt langzamerhand steeds leger. Zo is onze oude tuinset alvast naar mijn zwager en schoonzus verhuist. En als er één tuinset over de muur is...

We zijn dus ontzettend nuttig bezig. Gisteren moesten de jongens ook meedoen. Zij moeten namelijk een eigen paspoort. Dus na school eerst naar de kapper en toen naar de fotograaf. Waar Thomas de aanwijzing 'je mag niet lachen' wel heel erg serieus nam, waardoor we die drie setjes pasfoto's van hem echt alleen maar voor officiële papieren zullen gebruiken. Raar overigens: voor de twee extra setjes pasfoto's betaalden we net zo veel als voor het eerste setje. Terwijl dat alleen maar een kwestie van extra afdrukken was. Mochten we nog tekort komen, dan printen we ze volgende keer zelf wel.

Bij het gemeentehuis hoefden ze alleen vingerafdrukken van Erik en mij. Dat vonden de jongens wel jammer. Maar het feit dat ze hun eigen handtekening mochten zetten, maakte veel weer goed. Heel vertederend: een echte krabbel van Daan en de hanepootjes van Thomas, en dat op zo'n officieel document.

Afgelopen weekend hadden we ons eerste afscheidsetentje in een hele reeks van sociale bijeenkomsten die in het teken zullen staan van ons naderende vertrek. Ik wil niet overdrijven, maar het was een geweldige avond met heerlijk eten en een fantastisch gezelschap. En de volgende dag een ouderwetse voetbalzondag met regen, winst en bier na afloop. Ook al zo gezellig. Met al die vertrouwde gezichten nog in mijn achterhoofd en de wetenschap dat we nog maar vijf van zulke zondagen gaan meemaken de komende drie jaar, reed ik terug (Erik rijdt per definitie niet op zondag). En toen moest ik even heel flink slikken.

Ik weet dat we er heel veel voor terugkrijgen, maar wat zal ik iedereen gaan missen!