Het begin van eh... een nieuw begin? (nog 3 weken)

Over drie weken zijn we er al. Dan is het ook gewoon maandag, maar dan hebben we geen winterjacks meer aan, dan glijden we niet meer uit over restjes sneeuw die stiekem verstopt liggen op de grijze grond en dan eten we geen hutspot. Dan zitten we in Kuala Lumpur.

De laatste strohalm die het vertrek nog zo ver weg deed lijken, is geknakt. De wintersport in Zwitserland is voorbij. En nu staat er eigenlijk nog belachelijk weinig tussen ons en 16 januari in. Ja, een paar dagen. Nog geen drie weken. En gelukkig nog wel een paar feestjes.

De eerste afspraken voor 'daar' staan al in de agenda. De donderdag na onze aankomst mogen de jongens al aantreden voor hun toelatingstest op Garden - een school die weliswaar niet eerste staat op ons verlanglijstje, maar waar we de jongens voor de zekerheid toch maar hebben aangemeld. Je weet het nooit met die wachtlijsten... En de maandag daarna gaat Erik aan het werk. Meteen even op en neer naar Singapore - ze hebben niet voor niets gezegd dat er veel gereisd moet worden in zijn nieuwe functie.

De kriebels die we voor de wintersport maar heel af en toe voelden en dan vrij makkelijk weer konden wegstoppen onder een heleboel andere dingen die prioriteit hadden, hebben nu vrij spel. Er is een hoop te doen, en tegelijkertijd ook niet. Ik wil wel opruimen en inpakken, maar ik heb nog geen dozen. Ik wil mijn eerste column wel gaan schrijven, maar die hoeft volgende week pas af en wie weet hoe het dan allemaal voelt. Ik wil sommige mensen eigenlijk het liefst dagelijks vasthouden, knuffelen en vertellen hoe veel ik van ze hou - maar ik ga natuurlijk allerminst dood, dus ik hoef ook weer niet te overdrijven.

En zo hikken we er nog maar even verder tegenaan...

We hebben een huis! (nog 5 weken)

Eindelijk, eindelijk, eindelijk: het huis is rond.

Het had wat voeten in de aarde - maar dat zal niet de laatste keer zijn. En dan te bedenken dat de zeven weken die verstreken zijn sinds we voor het eerst voet in ons toekomstige huis zetten en vandaag volgens mij vooral besteed zijn aan een misverstand. Wij wilden één kleur houtwerk in de woonkamer, waar donker en kastanje nu nog vrolijk samengingen. En Sim, onze 'housing lady' zei wel vrolijk 'ja', maar volgens mij snapte ze echt niet precies wat we nu wilden. Tot Erik haar vorige week belde, mopperde dat het ons te lang duurde en dreigde naar een andere agent over te stappen. Ineens snapte ze het. En ineens kon ze het wel aan de eigenaar uitleggen. En ineens, ineens is het rond.

Dat wil overigens niet zeggen dat we straks in een kant-en-klaar appartement kunnen intrekken. Want om zeker te weten dat ze de goede kleur gaan beitsen en de goede dingen, willen ze het liefst wachten tot we er zijn. Ik snap het. En als ik logisch nadenk, lijkt dat me ook het beste, willen we misverstanden zoals hierboven voorkomen. Maar mijn eigen ongeduldige ik denkt: hoe moeilijk kan het zijn? Gewoon al het hout in de donkere kleur beitsen en klaar zijn we. Hoeven we alleen nog even meubels te huren voor de periode dat onze eigen meubels nog onderweg zijn (wat heel toevallig ook zeven weken schijnt te duren).

Maar goed: geduld, geduld, geduld. Beter een weekje in een hotel, dan straks drie jaar in een huis dat niet naar onze zin is. Ik kan maar beter oefenen in geduldig zijn. Dit gaat niet de laatste keer zijn dat we hier tegenaan lopen.

ps: het afgelopen weekend hebben we heel veel afscheid genomen. Laatste voetbalwedstrijden, dat soort dingen. Heel lief en heel emotioneel, alsof we nooit meer terugkomen. We zijn er met z'n viertjes achter gekomen dat we er niet zo goed in zijn. Dus we hebben ons vertrek een tikkie naar voren gehaald. De dag nadat de verhuizers ons huis hebben leeggehaald, vertrekken wij ook. Nare dingen moet je niet te lang uitstellen.

Joepie! Er komt een column!

Vanaf 8 januari tweewekelijks in dagblad De Gooi- en Eemlander: 'Huizense in Kuala Lumpur'. Geen mooie titel, maar er zit ook een Bussumer in Johannesburg, vandaar.

Help, de tijd vliegt! (nog 6 weken)

En ineens schiet het wel heel erg op: nog anderhalve week school, dan wintersport, nog een week feestdagen, daarna nog twee weken school en dan... Da's dus wel even slikken.

Vorige week was een rare week, met Sinterklaas, de verjaardag van Thomas, maar bovenal met nog even een oer-Hollands virusje dat de helft van ons gezin platlegde. Dat schoot helemaal niet op. Sterker nog: het gooide de plannen danig in de war. Erik en Daan hebben nu alle inentingen al, terwijl Thomas en ik nog een keer geprikt moeten gaan worden. Maar mijn auto is inmiddels weg, dus dat beperkt de mobiliteit enigszins. Nou ja, dat valt ook wel mee, maar het vereist wel even een andere mentale instelling. Er bestaan bussen, dat weet ik, maar ik heb ze jaren kunnen vermijden. Nu zal ik er toch weer even aan moeten. Geeft niks, hoe flexibeler ik nu al word, hoe beter.

Dinsdag zijn we met z'n allen naar het Tropeninstituut geweest, waar we onder leiding van Jeanne (de jongens) en Jolanda (wij) een heel stuk wijzer zijn geworden over Maleisië. We hebben heel veel gehoord over prachtige plekken waar we absoluut naar toe moeten, maar ook over de communicatie met de mensen daar (heel subtiel en dat valt om de donder niet mee voor een stelletje individualistische botte Hollanders als wij). En er werd ons ook nog even fijntjes gewezen op het hoge percentage scheidingen en huwelijkscrisissen bij expats. Een fijn vooruitzicht...

Wij hebben ondertussen al een minicrisisje achter de rug. Het huis is namelijk nog steeds niet definitief geregeld. Wij willen dat het hout in de woonkamer (kasten, plinten en deuren) dezelfde koloniaal-donkere kleur heeft. Da's nu niet zo, maar hee: hoe moeilijk kan beitsen of lakken zijn? Heel moeilijk dus, vooral als er een 'agent' tussen zit die onze mails blijkbaar niet helemaal goed begrijpt en die op haar beurt ook weer redelijk onbegrijpelijke mails terugstuurt. Ik was inmiddels al zo ver dat ik dacht: laat dat huis maar zitten, doe het andere huis maar. Dat vond Erik wat kort door de bocht. Maar hij wil het andere huis niet, omdat hij vindt dat de aankleding van de voorzieningen daar (zwembad, gym, lift, hal) niet zo mooi is. En dat vind ik dan weer kort door de bocht.

Gelukkig lijkt een telefoontje met de agent nu voor een hoop duidelijkheid te hebben gezorgd. Tenminste, dat hebben we zo begrepen. Of dat echt zo is, horen we maandag. Het zou wel fijn zijn...