Eindelijk thuis

En nu zijn we er echt.

Oké, er staan nog her en der (in de logeerkamer bijvoorbeeld) wat dozen, maar verder staat het hele huis nu vol met onze eigen spullen. We liggen niet langer meer met onze tenen over de rand van het bed, maar we hebben nu weer een bed waar we helemaal in passen! De jongens zijn niet langer veroordeeld tot de ds en de Wii, nee, ik kan weer ouderwets de principiële moeder uithangen en die dingen bewaren voor speciale gelegenheden. En nog fijner: de fietsen zijn er!

Goed, ik ben er inmiddels inderdaad achter dat de kinderen hier niet op de fiets naar school kunnen - veel te gevaarlijk - maar mama kan het wel. Dit grote blonde mens valt wel op op haar grote witte omafiets met delftsblauwe print. Ook bij de collega-expat-moeders trouwens :-)

De leukste andere delftsblauwe dingetjes (de blond-bekers, bijvoorbeeld) staan in de showkast en verdorie, het staat nog leuk ook bij dat donkere hout. Eigenlijk staat alles wel mooi. We moeten alleen nog op zoek naar wat boekenkasten: eentje voor op de kamer van de jongens en eentje voor in de woonkamer. We hebben namelijk best wel erg veel boeken, kwam ik achter :-)

En kan iemand me uitleggen waarom we ook al weer de picknicktafel, een tweepersoonstentje, DRIE koelboxen en een ijskrabber hebben meegenomen?

Plussen en minnen

De leuke dingen in KL:

+ Het weer!

+ Het eten

+ De mensen

+ Ons heerlijke huis

+ Leren, leren, leren

+ Veel meer hulp voor veel minder geld (Nora is het geworden, en ze begint maandag!)

+ Zo ontzettend veel moois te zien in de buurt

+ Het weer

+ Het eten

+ Mango lassi

+ Als je een beetje zoekt, kun je evengoed alles nog krijgen

Minder...

- Ver weg van een heleboel lieve mensen die ik niet wil missen

- (nog) geen auto, dus minder bewegingsvrijheid

- (nog) geen richtingsgevoel in de stad

- Heel veel geduld nodig om iets te regelen

- Mensen die ja zeggen, maar nee doen (en omdat ze zo lief lachen, heb je dat altijd te laat door)

- Je kunt nergens 'even' naar toe

Nou ja, kijk eens aan: vooralsnog meer plussen dan minnen!

Help! Ik ben geen huisvrouw!

De eerste normale week zit er op. Normaal in de zin van: jongens naar school, Erik aan het werk (van woensdagavond tot vrijdagavond in Jakarta) en ik aan het leren. Het heeft wel wat. Het voelt als thuis, een beetje. "Ik heb alleen nog steeds het vakantiegevoel", zei Daan gisteren. "Ook al ga ik naar school." En dat voel ik wel met hem mee. Komt door het weer, natuurlijk. In Nederland was het nou eenmaal niet echt gebruikelijk dat we echt elke dag na school het zwembad in konden. Nog afgezien van het feit dat het zwembad niet naast de deur was en nu wel. En we zijn nog steeds dol op uit eten gaan. Da's ook heel vakantie-achtig, en ik heb me door ervaren expats laten wijsmaken dat niemand in het weekend kookt.

Met een beetje geluk hoef ik binnenkort doordeweeks trouwens ook iets minder te koken. We zijn namelijk bezig met het vinden van een 'maid'. Akelig woord. Hulp, redder in nood... dat zijn meer woorden die bij mij op komen. Want ik ben er toch weer achter dat huisvrouw worden niet op mijn verlanglijstje staat. Ik wil best een keer schoonmaken, maar iedere dag weer? Bleh. Ik leer liever.

Gisteren kregen we Tessie op bezoek. Aanbevolen door een andere Nederlandse expat, die op zoek was naar een 'live in', een hulp die bij je inwoont. Dat zijn wij dus niet. Afgezien van het privacy-punt lijkt een appartement me heel goed schoon te houden in twee ochtenden per week. Dat is zelfs al heel luxe, want in NL was ik al dolgelukkig met mijn hulp die één keer per week kwam. Tessie komt van de Filippijnen, zoals zo veel hulpen, ze is single, geen familie te onderhouden en het allerlekkerste: ze spreekt behoorlijk goed Engels. Dat maakt de zaken makkelijker. Ik had het idee dat het wel klikte.

Maar inmiddels heb ik geleerd niets overhaast te doen, dus morgen komt Nora ook nog praten, en verder heb ik nog de nummers van Amy, Beth, Emily, Fergie, Jacky, Joy en Leta... Ik hou jullie op de hoogte!

Alles heeft een ritme

We hebben internet. Soort van.

Met behulp van een dongel-achtig apparaat hebben we af en toe een enorm trage verbinding. Op de foto's van de jongens in hun schooluniform moeten jullie dus nog even wachten. Maar ze gaan naar school - en hoe.

Iedere ochtend om zes uur (ook hier is het dan nog donker) gaat het wekkertje. Mama gaat broodjes smeren, papa maakt de jongetjes wakker en gaat douchen. Terwijl de heren eten, gaat mama verder met broodjes smeren, want er gaat een hoop mee naar school: een halve liter water, een appeltje, sultana's en brood.

Om zeven uur vertrekken de mannen met z'n allen. En terwijl mama dan ofwel baantjes gaat trekken in het zwembad, ofwel zich rot staat te zweten op de crosstrainer, ploetert papa met zijn auto door het drukke verkeer naar de drop off zone op school. Daar worden de jongens door juffen uit de auto gehaald (papa hoeft zelf niet eens uit te stappen) en dan kan papa verder naar zijn werk.

Om een uur 's middags stopt mama met studeren (jawel, ze is begonnen) en wandelt naar Garden International School - een fijne wandeling van zo'n 25 minuten. Daar pikt ze Thomas op bij mr Hamlin en samen lopen ze dan naar de kantine. Thomas drinkt wat en gaat nog even voetballen en twintig minuten later komt Daan uit zijn klas. En dan wandelen ze samen naar huis.

Meestal volgt daarna een bezoekje aan het zwembad, tot het gaat regenen of onweren. Dan gaat mama koken (jawel, het gas is aangesloten), komt papa thuis, gaan we nog een beetje Engels oefenen en om acht uur gaat voor de jongens het licht uit...

Zien jullie wel? Zo ontzettend veel verschilt het leven in Kuala Lumpur eigenlijk helemaal niet van dat in Nederland. Nou ja, behalve het weer dan...