En dan realiseer je je ineens: wat is dit toch bijzonder!

Het is erg verleidelijk om met oogkleppen op als een gek te gaan lopen proberen een weg te vinden in dit nieuwe leven. Als je niet oppast, loop je zo de mooiste dingen voorbij.

Afgelopen maandag had ik even zo'n 'hier zijn we toch mooi maar even bij'-moment: het is International Week op school en die begon met de Parade of Nations: een optocht van alle 1600 (geloof ik) leerlingen van de school in hun nationale kostuums. Een prachtig gezicht - en onze blonde kaaskoppen vielen wel op in het oranje. En gisteren was het dubbel feest: eerst een vikingschip bouwen, samen met de Italiaanse Francesca en de Chineze Lizzy (moeilijke dingen om uit te leggen: kippengaas en piepschuim), daarna een heerlijke Indiaase lunch met Francesca en 's avonds de Cultural Show op school. Van een Koreaanse waaierdans tot Russisch ballet, van een Filippijns koor tot een Japanse pianovirtuoos en zelfs stoere jochies van een jaar of zeven die dapper de haka dansten: het was er allemaal.

Het is mooi om te zien hoe iedereen z'n eigen ding kan en mag doen en met hoeveel enthousiasme dat begroet wordt. Ik zal wel weer naief zijn, maar ik zie dit toch een stuk liever dan de negativiteit waarmee het begrip 'multiculti' thuis maar al te vaak mee wordt geassocieerd.

Alweer twee maanden...

Het is tijd om ons een beetje socialer te gaan opstellen. Zoals gezegd: de dozen zijn uitgepakt, het leven loopt redelijk op rolletjes. Nu alleen nog een sociaal leven. We hebben al wat kleine dingetjes gedaan. Zo zijn we lid geworden van de Nederlandse Vereniging, met alle leuke dingen die daar bij horen. Twee weken geleden was de 'Dutch Movie Night' en hebben we in het Performing Arts Centre naar 'De Storm' gekeken, afgelopen dinsdag ben ik kennis gaan maken op de Koffie-Ochtend en straks in april is er het Koninginnebal (black tie!). Maar het is natuurlijk niet onze bedoeling om helemaal in het Nederlandse te blijven hangen - dan hadden we net zo goed in Nederland kunnen blijven. De gebroken arm van Daan gooide wat roet in het eten bij onze eerste borrel met ouders van school (Zuidafrikaans, Italiaans en Zweeds/Noors), maar dinsdag ging Thomas spelen bij Adam, uit zijn klas - en kon ik gezellig bijkletsen. En vanmiddag gaan we naar Jack en Tom, uit Engeland.

Het voelt een beetje als 'moeten', dat wel. Een beetje alsof we onze vrienden in Nederland laten zitten - wat natuurlijk niet zo is. Dat zijn en blijven (hopelijk) onze echte vrienden. Wat dan ook meteen weer onaardig klinkt, net of de mensen die we hier leren kennen, geen echte vrienden zouden kunnen worden. Dat krijg je blijkbaar. Normaal gesproken groeien vriendschappen langzaam maar zeker. Hier moet het in een snelkookpan.

Zielepootje

Nog gevaarlijker dan het Maleise verkeer bleken zaterdag de Maleise wipkippen. Daan sloeg over de kop en brak beide botjes in zijn rechteronderarm. Het resultaat: zes weken gips. Zes weken geen zwembad, geen voetbal, geen atletiek, geen T-ball. Natuurlijk baalt hij. Maar nu voorlopig even vooral van de Winnie-de-Pooh-mitella.

Het leven van een expatvrouw gaat niet over rozen

Nu de dozen zijn uitgepakt, het huis is ingericht en er eigenlijk niet zo heel veel meer te regelen valt, heb ik een beetje last van een soort van zwart gat. Of liever gezegd: ik ben zo bang voor een zwart gat, dat ik er alles aan doe om dat gat maar te ontwijken. En dus sta ik op woensdag ineens in een snikheet want aircoloos knutselhok een Vikingschip te bouwen met een Italiaanse en een Chinese. Wel een bijzondere ervaring, dat wel. Dus hobbel ik trouw achter Daan aan op zijn sportdag (en laat ik daarna in alle haast mijn telefoon in de taxi liggen). Dus zeg ik ja op een heel lieve, maar tijdtechnisch enorm onhandige uitnodiging voor een schoenenparty. Ben ik ingelijfd bij de Flits, het blad van de Nederlandse Vereniging. En heb ik een opdracht voor Glamour, die nog af moet voor mijn moeder arriveert. Kortom: ik ren mezelf weer als vanouds voorbij.

Heel af en toe schiet er tijdens het rennen door mijn hoofd dat ik misschien gewoon eens rustig zou moeten gaan zitten en de dingen op me in moet laten werken. Niet dat ik dat ooit gedaan heb, maar misschien is nu een goed moment om ermee te starten?

Ach. Misschien ook niet. Rennen is ook best leuk (je gaat er hier alleen zo van zweten)