Leve de Koningin!

Hoera, de zon schijnt op Koninginnedag!

En straks gaan we bitterballen eten bij de ambassadeur.

Maar toch hebben we vandaag best een beetje heimwee...

Mijn KL

KL is weer een beetje meer mijn stad geworden. Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst naar de Zouk geweest. Het excuus: Ferry Corsten draaide er - dan moet je hem als rechtgeaarde Hollandse toch even gaan steunen!

Nou is het op zich gewoon een club, wel een mooie, maar toch: een club. Alleen zijn de dingen wel anders. Reserveren kan, maar dat betekent wel dat je dan een tafeltje hebt en dat je een fles drank koopt. Rode wodka - of Moët. Wij gingen voor de bubbels. Andere drank was ook te koop per fles. Krijg je die fles niet op, dan plakken ze er een etiketje op met je naam en dan drink je hem het volgende weekend toch gewoon leeg? (geen zorgen: de Moët was op).

Het publiek was (uiteraard) jong en hip. Hoge hakken, korte rokjes, pruiken, make up, mannen met een kapsel waarvoor ze veel langer aan het stylen waren geweest dan wij vieren bij elkaar... en de dansvloer stond stampvol. Mijn enige bezwaar: vooraan werd niet gedanst, maar gefotografeerd. Dat was jammer. Verder was het geweldig.

En toen zag ik gisteravond op de Telegraaf-site een berichtje over Maleisië staan - over de nieuwe treinwagons voor vrouwen die hier sinds deze week zijn. Natuurlijk kun je daar vanalles van denken. Bijvoorbeeld: 'wat kan dat de Nederlandse lezer schelen?' Maar blijkbaar is de Nederlandse Telegraaf-lezer enorm geïnteresseerd in dit land. Kan. En het klopt: er zijn speciale treinwagons voor vrouwen. Maar dan komt de uitsmijter:

'De autoriteiten delen boetes uit voor het dragen van onthullende kleding. Ook worden vrouwen ontmoedigd om met veel make-up en hoge hakken de straat op te gaan.'

Hè?

Hier? In KL? Ik heb nog nooit zoveel vrouwen op indrukwekkend hoge hakken gezien als hier (en geloof me: dat valt me op, want ik ben jaloers op hoe ze erop kunnen blijven wandelen op deze kromme stoepen). En ook korte rokjes, en broekjes, en topjes met spaghettibandjes of strapless: je ziet het hier allemaal op straat. Tuurlijk: ook hoofddoekjes (en nee: daaronder zie je dan weer geen minirokjes, maar dat lijkt me niet zo raar). Maar een bekeuring heb ik daarvoor nog nooit zien uitdelen. Bovendien: wat heeft dat met treinstellen te maken?

'n beetje mijn stad aanvallen. Kom nou.

Ik leer het wel!

Veertien weken alweer. Ruim drie maanden dus. Een kwartaal.

We zijn niet helemaal nieuw meer. Ik kan rondrijden zonder meteen te verdwalen, ik rij nooit meer per ongeluk op de verkeerde kant van de weg, ik reken niet meer alles om in euro's (hoewel het bij het tanken wel heel leuk is - voor 12 euro heb ik een volle tank) en als ik soms 's morgens het zwembad in spring om een paar baantjes te trekken, vind ik het water koud. Van vrijdag tot en met zondag koken we niet, maar gaan we lekker uit eten en dan kijken we er niet meer van op als we in de stukken kip allerlei botten vinden.

Toch ben ik nog niet helemaal gewend. Na dat waxen van vorige week vond ik dat ik wel iets prettigs had verdiend. Een pedi-/manicure leek me wel wat.

Goed, ik had me dus niet gerealiseerd dat dat betekende dat ik meer dan een uur in een luie stoel zou zitten - met een klein vrouwtje dat op haar hurken mijn voeten onder handen nam, terwijl een ander klein vrouwtje zich bezig hield met de nagels van mijn handen.

Het voelde erg ongemakkelijk. Misschien nog wel extra omdat het maandag was. De jongens op school, Erik druk aan het werk en ik zat gewoon verschrikkelijk lui en luxe te doen. De Calvinist in mij (ik wist niet dat ik 'm had) schudde z'n hoofd. Foei, foei, foei, wat een ledigheid.

Toch zit ik er zaterdag weer. En daarna ren ik door naar de kapper om mijn haar te laten doen. Maar deze keer heb ik een excuus: het Koninginnebal!

Erik heeft een smoking laten maken, ik heb een jurk en beeldige schoentjes en de jongens gaan logeren bij een vriendje. We gaan aan de cocktail, we gaan dineren, we gaan (hopelijk) dansen... Dus die hele schoonheidsoperatie zaterdagmiddag, daar kan ik gewoon niet onderuit.

De afspraken staan - het verslag volgt. En de foto's misschien ook wel.

Ladies only

Sorry heren, deze bijdrage is even alleen voor de dames.

Echt.

Goed, nu we onder ons zijn, meiden: ik ben vandaag naar The Strip geweest, zoals ze het zelf zo mooi noemen: The Ministry of Waxing. Voor het eerst van mijn leven.

Het is even slikken.

Hoe leuk hip ze het ook aankleden, wat voor prachtige quotes van Gwyneth Paltrow ze ook op de muur plakken ("My Brazilian changed my life"): het voelde toch even net weer alsof ik weer bijna mocht gaan bevallen. Misschien ook omdat mijn waxmevrouw (daar hadden ze een prachtige titel voor, maar die is me jammer genoeg ontschoten) niet aan de slag ging zonder mondkapje en latex handschoenen. Heel hygiënisch, dat wel.

"Don't worry, relax", zei ze nog.

Dat lukte twee tellen.

Oké, bevallen is erger, maar ook dit doet pijn. Gelukkig veel minder lang. Als die haartjes nou eens net zo veel langer wegblijven, wie weet dat mijn leven dan ook veranderd is. We zullen zien.

(De opperwaxmevrouw stelde vrolijk voor dat ik volgende keer Erik meeneem voor een 'boyzilian'. Ik heb voorlopig maar genoegen genomen met een dikverdiende pedi-/manicure)

Een andere wereld

Twee uur vliegen, drie uur rijden en drie kwartier varen vanaf KL bevonden we ons dit weekend ineens in een heel andere wereld. Op Sarawak om precies te zijn (het Maleisische deel van Borneo), bij de Iban. De Iban waren tot honderdvijftig jaar geleden (en tijdens de Tweede Wereldoorlog) koppensnellers, maar nu zijn ze reuze vreedzaam. Nou ja... ze zijn wel dol op hanengevechten. Hartstikke illegaal, natuurlijk. Maar hee: wie maalt daarom, midden in de jungle? Wat niet weet, wat niet deert. En dus vonden de Iban-heren dat ze na het werken zaterdag (ik weet niet wat voor werk, maar goed) wel een verzetje hadden verdiend. Of er nou toeristen met fotocamera's toekeken of niet kon ze geen barst schelen. Dat er eentje die avond een zware huwelijkse crisis zou moeten doormaken ook niet - vrouwlief kon met het stoom uit haar oren, een lading Iban-scheldwoorden die we niet hoefden te verstaan om ze te begrijpen en een totaal verdwaasde kip op z'n kop tussen haar handen weer terug naar het longhouse stampen, want een hanengevecht moest en zou er komen. Compleet met messen.

De jonge haan was binnen vijf minuten dood. Een bloederig en in onze ogen tamelijk zinloos einde (je kunt ze niet eens eten, want ze zijn veel te gespierd). Maar ja, cultuur, he?

Die avond namen we er een rijstwijn op (best lekker overigens) en keken naar de wat slome dansen die voor ons werden opgevoerd. Thomas werd dikke vriendjes met de kleinzoon van de chief en heeft ook in de privé-vertrekken van het longhouse kunnen kijken, maar daar hebben we verder weinig zinnigs uitgekregen. Wij sliepen als roosjes op de flinterdunne matrasjes in het guesthouse, onder de flinterdunne lakentjes maar ook beschermd door de prima klamboe's. Alleen de resterende hanen riskeerden hun leven door om drie uur 's nachts al enthousiast te kraaien. Ze zullen wel geschrokken zijn toen er de volgende ochtend weer een hanengevecht op het programma stond. Zonder messen, deze keer, want speciaal voor de toeristen. Veel leuker. Tenminste, dat vonden wij. De Iban-heren vonden er vrij weinig aan.