Heimwee!

Het is er dus toch eindelijk van gekomen: ik barst van de heimwee.
En het is verdorie nog niet eens zo lang geleden dat we in Nederland waren... Maar goed: in de zomer is het toch anders. Voor het strand hoef je niet naar Nederland. Zandvoort is wel gezellig, maar toch niet te vergelijken met Rawa, Langkawi of zelfs maar Penang. Voor het weer hoef je ook niet naar Nederland. Hier is het wel net zo vaak bewolkt, maar dan toch altijd nog meer dan warm genoeg om lekker te kunnen zwemmen. Dus in de zomer hoef je eigenlijk alleen maar naar Nederland voor het gezelschap (wat dan ook wel heel erg goed en gezellig was, dat dan weer wel!)
Maar nu is het thuis winter. En hoe: we horen berichten over sneeuw en ijs en kou... Dat hebben we hier niet. Wij hebben weliswaar wel stug Sinterklaas gevierd, maar dan wel terwijl het zweet van ons lijf drupte, met palmbomen op de achtergrond en banketletters die helemaal niet in de oven hoefden om warm te worden. Hier staan de winkelcentra bomvol met kerstbomen (een echte kost in Bangar Shopping Center slechts 790 rm. Bij Ikea is het dan toch goedkoper: 139 rm - maar de meeste bomen zijn natuurlijk gewoon nep). Kosten nog moeite worden gespaard: kerstballen, rendieren, sneeuwpoppen - en overal draait de Maleisische versie van Sky Radio op volle toeren alle mogelijke en de meest vreselijke kerstliedjes.
Daar krijgt een mens dus heimwee van. Dit mens tenminste wel.

Huizense in Kuala Lumpur: Petaling Street

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 4 december)
Op Petaling Street is alles nep. De tassen, de rolexen en de dvd’s. Dat weet iedereen. Om de haverklap komen er mannetjes naar je toe met boekjes waaruit je de nieuwste filmtitels kunt kiezen, films die soms zelfs nog gewoon in de bioscoop te zien zijn. De laatste keer dat er zo’n mannetje naar ons toe kwam, waren wij net naar ‘Despicable Me’ geweest. De jongens hadden dubbel gelegen om die film en ik had me voorgenomen ‘m ooit aan te schaffen. Dus toen het mannetje met zijn boekje kwam, vroeg ik of die film al in zijn assortiment zat. Dat zat-ie. En de prijs: 8 ringgit, nog geen twee euro. Dat klonk te mooi om waar te zijn. Dus ik vroeg: ‘Is het wel een goede kopie?’. Hij hoefde er niet lang over na te denken. ‘No. Not really.’
Hoewel je in Petaling Street letterlijk struikelt over de illegale dvd’s, wordt er niet tegenop getreden. Sterker nog: het is hier gewoon lastig om aan eerlijke dvd’s te komen. In één van de keurige buurtwinkelcentra hier zat een even keurige cd/dvd-zaak, waar ik tussen alle dvd-boxen van bekende televisieseries ook ‘The Tudors’ tegenkwam. Keurig met een hologram erop en de waarschuwing geen illegale dvd’s te kopen – maar bij nauwkeurig bekijken (na het kopen) toch echt illegaal. En inmiddels kan ik minstens drie van dat soort winkeltjes opnoemen, waar een film 10 ringgit kost en je geen doosje om je dvd krijgt, maar een plastic hoesje met een gekopieerd covertje.
Het lijkt dweilen met de kraan open. Het distribueren van illegale dvd’s is strafbaar, maar de politie heeft de tijd noch de middelen om dat echt aan te pakken. De overheid heeft overwogen het bezit van illegale dvd’s en cd’s strafbaar te maken, maar die plannen hebben ze maar weer heel snel teruggetrokken. Als het al onhaalbaar is de distributeurs aan te pakken, is het helemaal niet te doen om iedereen te betrappen en te bestraffen die hun handelswaar in de kast heeft liggen. Misschien zou het helpen als ze iTunes meer open zouden stellen. Ik kan alleen de legale muziek daarop downloaden omdat ik een Nederlandse creditcard heb met een Nederlands adres. Maar met een Maleisische creditcard kun je alleen studieboeken downloaden. Zou iTunes openstellen misschien betekenen dat de censuur alle grip verliest? Tja. Dan blijkbaar toch maar liever piraterij.