Waar blijft dat ritme nou?

School is weer begonnen. Nou ja, soort van dan. Afgelopen woensdag was de officiële eerste dag. Hartstikke spannend natuurlijk, want wéér een nieuwe klas met nieuwe kinderen, wéér een nieuwe juf... En nu niemand meer die rekening houdt met het feit dat de jongens nog maar sinds februari Engels aan het leren zijn. Nee, ze moeten gewoon mee met de rest. Dat is best heftig en best heel vermoeiend, maar gelukkig gaan zowel Daan als Thomas allebei nog steeds vrolijk naar school.

Maar er is nog geen sport (de proeftrainingen voor de Dragons beginnen deze week, ook al zo spannend), er is nog geen pickup (dus we staan na school gezellig met z'n allen een uur in de file om van het terrein af te komen en er is nog geen Nederlandse school (Daan begint woensdag). Wat er wel is: Merdeka Day, morgen. Merdeka Day is de Maleisische onafhankelijkheidsdag en dat is reden voor nog meer patriottisme dan normaal. Op werkelijk ieder gebouw prijkt minstens één gigantische vlag, de meeste auto's rijden rond met vlaggetjes, op tv volgt het ene programma over alles wat Maleisië bereikt heeft het andere op en 'Satu Malaysia', één Maleisië, wordt vaker geroepen dan je durian kunt eten. Toch is de viering dit jaar sober, omdat het nog ramadan is. Dat is volgende week afgelopen - dus dan hebben we wéér vrij.

Leuk hoor, al die feestdagen, maar zo is in het ritme komen er natuurlijk niet bij.

Het is weer voorbij, die mooie zomer

Nou ja, niet echt natuurlijk. Hartstikke zomer nog hier. En op zich geeft het wel rust, dat besef dat je echt niet bij ieder zonnestraaltje naar het zwembad hoeft. Zonnestraaltjes genoeg, komt dat zwembad vandaag niet, dan komt het morgen wel.

Maar onze zomervakantie in Nederland zit er wèl op. Het was een enorm feest, compleet met veel te veel drank, lekker eten en fantastische mensen om ons heen. We hebben genoten van de bitterballen, de koeien, alle mensen op hun fiets en massages van Jelle. We hebben ons verbaasd over de houding van Nederlandse verkoopsters (Maleisische dienstbaarheid went nogal snel), de OV-chipkaart en het totale ontbreken van bergen plastic zakjes op de weg. En de files op de A1... nou ja, die zijn toch eigenlijk min of meer hetzelfde als de files hier, dus dat maakt niet veel uit.

Vooraf kon ik me niet zo heel goed voorstellen hoe deze vakantie in eigen land zou gaan vallen. We zijn natuurlijk nog maar net weg uit Nederland. Zouden we wel terugwillen naar KL? En wat zouden de jongens er van zeggen? Ik had me geen zorgen hoeven maken. Want wonderlijk genoeg bleek nog voor we bij de voordeur waren al dat KL al best een beetje 'thuis' is. We kregen een nog bredere grijns dan normaal van de bewakers, onze meubels leken ook blij ons te zien en Nora stond nog net niet te springen, want 'het was zo stil geweest in huis'.

De spijkerbroeken konden weer in de kast, de vestjes ook - en de zwembroeken en bikini's konden weer tevoorschijn komen. De zomer is voorbij. Leve de zomer!