Waar blijft dat ritme nou?

School is weer begonnen. Nou ja, soort van dan. Afgelopen woensdag was de officiële eerste dag. Hartstikke spannend natuurlijk, want wéér een nieuwe klas met nieuwe kinderen, wéér een nieuwe juf... En nu niemand meer die rekening houdt met het feit dat de jongens nog maar sinds februari Engels aan het leren zijn. Nee, ze moeten gewoon mee met de rest. Dat is best heftig en best heel vermoeiend, maar gelukkig gaan zowel Daan als Thomas allebei nog steeds vrolijk naar school.

Maar er is nog geen sport (de proeftrainingen voor de Dragons beginnen deze week, ook al zo spannend), er is nog geen pickup (dus we staan na school gezellig met z'n allen een uur in de file om van het terrein af te komen en er is nog geen Nederlandse school (Daan begint woensdag). Wat er wel is: Merdeka Day, morgen. Merdeka Day is de Maleisische onafhankelijkheidsdag en dat is reden voor nog meer patriottisme dan normaal. Op werkelijk ieder gebouw prijkt minstens één gigantische vlag, de meeste auto's rijden rond met vlaggetjes, op tv volgt het ene programma over alles wat Maleisië bereikt heeft het andere op en 'Satu Malaysia', één Maleisië, wordt vaker geroepen dan je durian kunt eten. Toch is de viering dit jaar sober, omdat het nog ramadan is. Dat is volgende week afgelopen - dus dan hebben we wéér vrij.

Leuk hoor, al die feestdagen, maar zo is in het ritme komen er natuurlijk niet bij.