De grote vakantie is voorbij – lang leve de vrije dagen! Sinds de school weer is begonnen, hebben we nog geen volledige schoolweek gehad. Want alsof het nog niet genoeg is dat vrijwel alle feestdagen van zowel moslims als christenen als hindoes als Chinezen worden gevierd, hebben we ook nog eens twéé dagen waarop het bestaan van Maleisië als staat wordt gevierd. En voor het gemak vieren we die dagen niet aansluitend, na elkaar, nee, er zitten twee weken tussen.
Vorige week was het Merdeka Day. ‘Merdeka’ is Maleis voor onafhankelijkheid. Op 31 augustus 1957 werd de Maleisische onafhankelijkheid door de ‘vader des vaderlands’ Tunku Abdul Rahman uitgeroepen op het mooiste plein van Kuala Lumpur, dat sindsdien heel toepasselijk als Merdeka Square door het leven gaat. Normaal gesproken gaat die viering gepaard met veel vertoon van patriottisme – maar dit jaar viel Merdeka Day midden in de ramadan, dus al te uitbundig gefeest werd ongepast geacht. Natuurlijk hingen (en hangen) alle gebouwen vol met vlaggen, waren de programma’s waarin de lof van de Maleisische natie werd bezongen niet van het scherm te krijgen en rijden auto’s rond met kleine vlaggetjes, alsof niet Spanje maar Maleisië de wereldcup heeft gewonnen. Maar onafhankelijkheidsdag zelf moest het met een naar verhouding sobere parade doen in een stadion. En de niet-moslims? Die trokken zich nergens wat van aan en deden wat iedereen hier altijd doet op een vrije dag: winkelen.
Gelukkig is er volgende week een herkansing. Want in 1957 was Maleisië nog niet helemaal compleet: het duurde namelijk nog tot 16 september 1963 voor Sabah en Sarawak (op Borneo) zich ook bij de Maleisische Federatie voegden. Dat was nog geen nationale feestdag, maar dat is het dit jaar voor het eerst wel: Malaysia Day. Geen parades op deze dag, binnen of buiten een stadion, maar meer een volksfeestje met sociale, culturele en sportieve evenementen, om ‘het begrip tussen de verschillende rassen te versterken’. Dat is nogal een ding hier: ‘Satu Malaysia’ – het ideaal van één Maleisië waar iedereen, ongeacht ras of religie, zich zou moeten thuisvoelen. De overheid stopt in ieder geval ladingen geld in radio- en televisiespotjes, patriottistische liedjes met titels als ‘We R Malaysia’ en grote borden langs alle snelwegen. Als eigenwijze Hollander krijg ik er helemaal de kriebels van. Want helemaal één zijn ze helemaal niet. Daarvoor maakt diezelfde regering namelijk zelf veel te veel onderscheid tussen de rassen. Op werkelijk ieder officieel document moet je aangeven wat je achtergrond is – iets wat in Nederland juist ondenkbaar is en als discriminerend wordt ervaren, is hier de normaalste zaak van de wereld. Zolang dat zo is, vraag ik me af of al die feestdagen wel helpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten