(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 25 september)
Het nieuwe is er een beetje af. We zitten hier nu acht maanden en het leven hier begint eigenlijk verdacht veel op het leven thuis te lijken. School, werk, boodschappen doen: het gaat hier allemaal net zo hard door als in Nederland. Nou ja, figuurlijk dan. Want echt hard gaat het niet: ‘even’ boodschappen doen duurt hier op de één of andere manier toch altijd minstens twee uur. Vraag me niet waarom, maar sneller lukt het niet, terwijl we tot vorig jaar iedere zaterdag in een uur de Albert Heijn door waren. In het begin kon ik dat nog verklaren door het feit dat we nog zoekende waren naar wat we nou precies wilden kopen – al die nieuwe, onbekende spullen, kruiden en merken-, maar inmiddels weten we dondersgoed wat we nodig hebben en hebben we zelfs weer een vaste route. Dus daar kan het niet aan liggen.
‘Even’ de kinderen van school halen, duurt hier drie kwartier. Niet omdat de school zo ver is, maar omdat we altijd in de file staan. En ik werk dan officieel wel niet meer, maar daar staat tegenover dat Erik voor minstens twee werkt. Kortom: het is dat de zomer hier nooit ophoudt, dat de vakanties en vrije dagen gevuld worden met exotische bestemmingen en dat we soms echte apen door onze speeltuin zien slingeren, maar anders…
Het thuisfront lijkt er inmiddels ook aan gewend dat we weg zijn. In het begin werden we plat geskypt door iedereen. We gaven aan de lopende band digitale rondleidingen en het voelde heel bijzonder om iedereen zomaar in de huiskamer te kunnen halen – en om bij hen uit het raam te kunnen kijken wat voor weer het in Nederland was. Inmiddels zijn alleen de die-hards nog wel eens online. We doen het niet meer voor een beetje virtueel bij elkaar op de koffie. We willen elkaar echt zien. We willen geen digitale rondleiding, maar een rondleiding in het echie. Zodat ze weten hoe het ruikt, voelt, smaakt, proeft hier. Dat virtuele is best leuk, maar het is niet echt. Het blijft een plaatje op een beeldscherm. Dat heb je op een gegeven moment wel gezien. Dat snap ik wel, dat hebben wij ook. En dat geeft niets. Maar daarom is het wel extra geweldig als mensen van thuis de moeite nemen om hier heen te komen, zoals mijn vriendin dit weekend. Ik ga haar niet alleen rondleiden in ons huis, maar in ons hele nieuwe leven hier. Helemaal leuk en spannend. En dat kan toch echt alleen maar ‘live’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten