Huizense in Kuala Lumpur: Special Massage?

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 23 oktober)

Wat doe je als rechtgeaarde expatvrouw als je een beetje spierpijn hebt van het sporten? Dan laat je je natuurlijk masseren! We boffen: recht tegenover ons huis zit een prachtige spa, waar ze het pamperen tot in de puntjes beheersen. De slippertjes en dadelthee staan voor je klaar en als je je hoofd in het gat op de massagetafel legt, kijk je niet naar een stoffige vloer, maar naar een mooi bakje met een orchidee en een waxinelichtje. Heerlijk – vooral als je je dan anderhalf uur kunt laten masseren voor het bedrag wat we in Nederland neertellen voor een uur.

Maar we zouden geen Hollanders zijn als we niet vonden dat het ook best een beetje minder kon. Het kàn ook echt voor minder. En dus struinden we eens rond in de buurt. En warempel: toen we er eenmaal naar op zoek gingen, bleek onze buurt stampvol gelegenheden waar je ofwel je voeten, ofwel je hele lijf kunt laten masseren. Op alle mogelijke manieren: Zweeds, Thais, Chinees… noem maar op. En voor een prikkie. Zeg maar: anderhalf uur voor de prijs die we in Nederland betalen voor twintig minuten. Dat moesten we proberen. We, want de eerste keer kwamen we met z’n tweetjes. Het zag er keurig uit. En niks raars, want er hing zelfs een bordje op de muur dat er geen intieme massages gegeven werden. Dat stelde ons gerust, want ook wij horen verhalen over mannen die een ‘special massage’ krijgen aangeboden, met een ‘happy ending’ en op dat soort praktijken zaten wij niet te wachten. Maar het was prima, samen in een kamertje met een zacht lichtje, een dun matrasje met een batik lap er overheen en een pakje om aan te trekken (want een Thaise massage gaat niet bloot). Daarna kwamen twee kleine dametjes binnen, die ons vrolijk in allerlei onmogelijke bochten probeerden te vouwen en letterlijk over ons heen liepen. Het hielp wel: nergens last meer van.

Gisteren had ik weer eens spierpijn, dus ik dacht: dat kan ik ook best zelf. Maar nu was het toch vreemder. De masseuse die ik deze keer toegewezen kreeg, keek ronduit verbaasd toen ze mij aantrof op het dunne matrasje. En niets ten nadele van de massage die ze mij gaf, maar het ontspande toch behoorlijk moeilijk toen de man in het kamertje naast me wel heel enthousiast begon te kreunen – veel meer dan het gewicht van een kleine Thaise die op je rug staat rechtvaardigt. Ik spreek geen Thais, de masseuse nauwelijks Engels, dus ik kon er niet naar vragen. En al had ik dat wel gekund, dan nog vraag ik me af wat het antwoord zou zijn. Waarschijnlijk verdient de masseuse zo iets bij – en dat neem ik haar niet kwalijk, maar het geeft mij wel een naar gevoel. Dus wat doe ik? Ik steek mijn kop maar in het zand. En de volgende keer ga ik gewoon weer naar de spa recht tegenover ons huis.

Nog even geduld aub

Sorry. Jullie zitten natuurlijk allemaal te wachten op een verslag van onze reis naar de Taman Negara - maar helaas: de jongens zijn een beetje ziek en ik heb dus nog geen tijd... :-( Om in de stemming te komen wel vast een filmpje:

Huizense in Kuala Lumpur: Taxichauffeurs

(uit De Gooi- en Eemlander van 9 oktober 2010)

Met een eeuwigdurende zomer en de lage kosten voor het levensonderhoud blijft er voor ons Nederlanders natuurlijk akelig weinig te mopperen over in Kuala Lumpur. Gelukkig hebben we de taxichauffeurs nog! Kan het erger dan in Amsterdam? Ja, dat kan – en nog veel erger ook.

Waar wij in het westen geneigd zijn te denken dat Aziaten zo heerlijk dienstbaar zijn, lijken de taxichauffeurs in Kuala Lumpur te denken dat hun klanten er voor hen zijn. Het is altijd maar de vraag of hij je mee wil nemen. Dat hangt helemaal af van het tijdstip van de dag, of hij slaap heeft, de verkeerssituatie op de wegen en het bedrag dat je wilt betalen. Natuurlijk staat er op iedere taxi een heel groot bord: ‘Dit is een taxi met een meter. Onderhandelen is strikt verboden’. Maar dat is puur voor de schijn. Van de tien taxi’s heeft er één een werkende meter. Bij vijf zit er wel een meter in, maar die doet het helemaal niet. En de rest weet niet eens wat een meter is. Een taxi kost hier helemaal niet veel en dus laten de meeste toeristen (en nieuwe expats) het onderhandelen er maar bij zitten. Ook omdat de kans vrij groot is dat je een taxichauffeur treft die niet of nauwelijks of onverstaanbaar Engels (lijkt) te spreken. Voor andere mensen is het een kwestie van principe geworden. ‘Ik bèn geen toerist, ik weet hoeveel het kost, probeer me niet af te zetten’. Dat kan er soms voor zorgen dat het even duurt voor je naar huis kunt, vooral als je op een toeristische plek als Chinatown een taxi probeert te vinden. Wij hebben die principes ook wel, behalve als het heel laat is, als we moe zijn of als we vinden dat de prijs die de chauffeur wil hebben niet te gek veel boven onze prijs ligt.

Goed, als je er uit bent, ga je in de taxi zitten. Ook dan is het altijd weer een verassing wat je aantreft. Alle taxi’s zijn Proton’s, de nationale auto van Maleisië. Nieuwe Proton’s zijn prima. Maar je hebt ze ook zonder vering, met allerlei kleedjes of met zwart folie op de ramen, wat er voor zorgt dat je geen zon in je gezicht krijgt, maar ook dat je niet kunt zien welke route ze nou weer nemen. We hebben één keer een taxi gehad die zo verschrikkelijk stonk dat het leek of hij als urinoir was gebruikt. En een taxi die alleen van buiten open kon. Verder hangt de muziekkeuze af van de leeftijd en het ras van de chauffeur. Rekening houden met zijn passagier? Ben je gek! Hij neuriet stoïcijns mee met zijn eigen Chinese, Arabische of Bollywood-deuntjes. Heel leerzaam, dat wel…

Van de week was ik tegen Nora, onze hulp, dus eens ouderwets Hollands over die akelige taxi’s aan het zeuren. Tot mijn verbazing knikte ze. ‘Slechte mensen, mem, die taxichauffeurs. Ze proberen ons zelfs af te zetten als we op weg zijn naar de kerk!’. Dus één ding moet je ze nageven: ze behandelen ons wel als echte Kuala Lumpianen!

Trots!

Het is hier hartstikke druk wegens de aanstaande verjaardag van Daan en het bezoek van mijn schoonouders, maar ik wilde jullie toch even mee laten genieten van het verslag van Daan's eerste cross country-run vorige week... Kijk even bij 'ISAKL Cross Country', kopje 'Garden Dragons Cruise to Cross Country Title' en dan de vijfde alinea. Verder zijn we niet trots ofzo.