Interview met de Tan Sri

Bukit Damansara, de wijk waar The Voice verschijnt, is het Blaricum/Laren van Kuala Lumpur. Daar hoef ik op zich niet aan te wennen - ik heb tenslotte jaren het wel en vooral het wee van Blaricum beschreven in De Gooi- en Eemlander. Maar wat er wel anders is: het ontzag voor autoriteiten of mensen met een titel. In Nederland hebben we natuurlijk wel degelijk respect voor mensen, maar dan vooral vanwege het feit dat ze dat dan verdienen. Hier heeft iedereen respect voor mensen met een titel. Daar zijn er nogal wat van en de ene titel is de andere niet (over de Dato's schijn je hier te struikelen). Deze maand mocht ik me voor het eerst echt met The Voice gaan bemoeien. En dus kwam er een planning (ja, dat was een van mijn briljantere ideeën, die hadden ze namelijk nog niet). En er kwam ook een interview met een bewoner van de wijk. Deze maand viel de keuze op een man die in de jaren zestig de snelste man van Azië was - en zijn record op de 200 meter is in Maleisië nog altijd niet verbeterd. Maar de man had meer noten op zijn zang: hij studeerde geneeskunde tijdens zijn hardloopcarriere, en is een gerespecteerd arts en onderzoeker. Interessante man dus. Inmiddels Tan Sri (da's een titel). En iemand die uiteraard respect verdiend. Tot zover niks aan de hand. Maar ik had het idee om nou eens een goede fotograaf mee te nemen voor het interview. Laat dat interview nou net op zondag gepland staan - en alle zes fotografen die ik kende, konden natuurlijk net niet op die zondag. Geen probleem, dacht ik. Vragen we de Tan Sri gewoon of hij ergens de komende week nog een uurtje over heeft om te poseren. Ja, nee, dat ging natuurlijk niet, huiverde de man die zich namens de bewonersvereniging met het blad bemoeit. Dat kunnen we de Tan Sri niet vragen. Nee, dan nam hij zelf zijn camera wel mee. Dat vond ik dan weer niet kunnen: we doen het goed of we doen het niet. Maar hoe ik ook smeekte, de bewonersvereniging-man kon het niet over zijn hart verkrijgen: hij ging NIET vragen of de Tan Sri nog een uurtje over had. Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk hebben we via via een fotograaf op de kop kunnen tikken, kwamen we met een heel gevolg bij de Tan Sri aan (om de één of andere onduidelijke reden mocht ik niet alleen, maar moest naast de bewonersvereniging-man ook de salesmanager nog mee) en durfde de ingehuurde fotografe van respect niet van haar stoel af te komen, zodat we uiteindelijk alleen maar foto's vanuit één hoek hebben. Ik geloof dat ik nog even moet wennen.