Langkawi: het eiland van de bruine visarend

Het voordeel van wonen in een land met verschillende religies is (onder meer): heel veel vakantiedagen. Afgelopen vrijdag was het Wesak Day - de boeddhisten vieren dan even simpel gezegd de geboorte van Boeddha. Dat betekende een lang weekend en dat betekende dus weer tijd om iets nieuws te ontdekken.

Het werd Langkawi. En om het toch nog een beetje exotisch te maken (iedereen kent Langkawi), besloten we niet te vliegen, maar te rijden en dan met de ferry over te steken. Dat wil zeggen: 450 km naar het noorden rijden, naar Kuala Kendah, en dan nog anderhalf uur met de ferry. Maar het was goed te doen: goede snelweg, veel wegrestaurants, mooie regenwouden, bergen (Cameron Highlands) en zelfs rijstvelden. Leuk!

Op Langkawi (dat duidelijk geen Rawa is, het is groot!) was het nog drie kwartier met de taxi naar ons Sunset Beach Resort. Dat was leuk: een klein resort met misschien veertig kleine huisjes langs een prachtig opgezet tropisch paadje naar het strand. We hadden een Family Room: een huisje met twee (gigantische) tweepersoonsbedden en een badkamertje. Basic, maar prima. Op het strandje ligbedjes genoeg en een blauwe zee met lekkere golven voor de jongens.

Op loopafstand (zelfs in de hitte) waren allerlei restaurantjes, van heel goedkoop tot duurder, maar heerlijk.

Dag één hebben we heerlijk op het strand doorgebracht, maar dag twee moest er toch iets meer gezien en gedaan worden. En dus deden we een Mangrove tour door het Kilim Geopark. Op zich leuk: klein groepje (wij en nog drie Fransen) in een bootje langs een grot met ontzettend veel vleermuizen, allerlei soorten vissen voeren op een drijvende fishfarm, langs de Crocodile Cave (waar de laatste krokodil uit het gebied vijf jaar geleden werd gevangen en dus helemaal geen krokodillen meer zijn) en langs een plek waar ze stukkies kip in het water leggen, zodat we ontzettend veel bruine visarenden hebben gezien. Maarrrrrrr: ons idee van kijken in een natuurpark is anders dan dat van hier. Als ze tegen ons zeggen: 'stil zijn om de vleermuizen niet te storen', dan houden wij - en zelfs onze kinderen - onze mond stijf dicht. Om stomverbaasd toe te kijken hoe een hele horde 'lokalen' vrolijk beppend de grot doorploegde. Arme vleermuizen... Onze gids zat op zijn beurt met grote ogen te kijken hoe de Française in ons gezelschap haar peukje keurig in een papiertje verpakte en in haar tas stopte, in plaats van het overboord te kieperen. Dat vonden wij dan weer heel normaal. Het was leuk om een watervaraan te zien, maar het arme beest werd zowat geplet tussen twee bootjes, in hun poging het beest zo lang mogelijk in het zicht van de toeristen te houden... Kortom: het ecotoerisme mag nog wel wat meer voet aan de grond krijgen hier - maar leuk was het wel!