Op huizenjacht!

Jaja, je leest het goed: we zijn weer op huizenjacht. Ik (ja, vooral ik) wil dichter bij school wonen. Dat klinkt gek, want we wonen al heel dichtbij. Hemelsbreed is het nog geen kilometer. Maar dingen zijn hier nooit zo makkelijk als ze lijken, Maleisiërs lopen niet en dus heeft niemand bedacht dat het best handig is om tussen al die condo's wat loop-of fietspaden te maken (dat laatste is minder vreemd, fietsen is nog zeldzamer dan lopen). De enige route is de heuvel af, naar de hoofdstraat, die helemaal uit, door het winkelcentrum, over een immer overhoop liggend voetpad (jawel, we hebben er één!) naar de straat van school en dan oversteken bij een stoplicht waar vooral brommers niet willen snappen dat rood stoppen betekent. Die weg is ongeveer 2 km lang en met de temperatuur hier en de heuvels staat dat gelijk aan een wandeltocht van 25 minuten.
Met de auto is het nog gekker, want om de een of andere onduidelijke reden mag je aan het eind van de hoofdweg niet rechtsaf richting school. Daarom moeten we een gekke kronkel maken, achter het winkelcentrum langs. Bovendien kom je voorbij dat winkelcentrum onherroepelijk in de file te staan, want iederéén gaat met de auto. Omdat er natuurlijk geen voet- en fietspaden zijn. Met de auto ben je dus ook zo 25 minuten onderweg. Maar in de auto zit je in ieder geval droog (het regent hier regelmatig) en koel (lang leve de airco).
Hoe dan ook: over het algemeen moet ik zeker drie keer per dag heen en weer naar school. Daar gaat dus nogal wat tijd in zitten - om het maar niet te hebben over frustraties die chauffeurs met met name Alphards bij me oproepen (serieus de meest asociale rijders ter wereld). En terwijl ik me dan zit op te vreten achter het stuur, denk ik met weemoed terug aan Nederland, waar Daan al vrolijk zelf op de fiets van en naar school en naar de tennisclub ging. Wat was het leven makkelijk! Dat wil ik weer!
Nou, daarom zijn we dus op huizenjacht. Omdat het er naar uitziet dat we nog wel een jaartje langer blijven dan aanvankelijk de bedoeling was en vanwege het voortschrijdend inzicht dat we inmiddels hebben opgedaan dat dichtbij school in Kuala Lumpur alleen maar dichtbij is als je echt bovenop de school woont - bij voorkeur ergens waar de kinderen nog geen straat over hoeven te steken, omdat dat hier nu eenmaal levensgevaarlijk is. Erik heeft er nog wat moeite mee, die houdt niet zo van veranderingen, maar ik kan niet wachten.