Klaar! (nou ja, bijna dan)

Tadaaaaaaa: ons nieuwe huis! Mooi he?
Er is wat tijd overheen gegaan, maar de (meeste) schilderijen hangen nu, net als de handdoekenrekjes. We zijn bij Jim Moore geweest, de populaire enorme Schot die in zijn winkels en zijn huis een enorme hoeveelheid grote en kleine hebbedingen heeft staan. Ik had er al zo vaak kwijlend rondgekeken, maar ik had nooit een excuus om me te buiten te gaan. Maar nu... Nu verzoop onze toch niet kleine eettafel volkomen in de gigantische hal van een eetkamer. Daar moest toch iets op worden gevonden. En wel bij, je raad 't al, Jim.
Een knalrood enorm dressoir, een noodle table, een mooi kastje en een gigantische Chinese drum staan dus nu prachtig te wezen en ik word elke keer vrolijk als ik ze zie. Ik word ook nog steeds elke dag vrolijk als ik langs de file loop. En als ik in het stoombad of de wisselbaden zit. Erik is heel erg vrolijk geworden van de squash-baan die hier ook op het terrein verstopt zit (en van het vinden van een partner om mee te squashen, Duro) en van de gym. En de jongens zijn blij met hun heuse speelkamer (met een deur die ik dicht kan trekken om de rotzooi niet te zien) en met de vriendjes die hier wonen, veel meer dan in het vorige condo. Kortom: het is een goede beslissing geweest om te verkassen.

Natuurlijk valt er nog steeds te mopperen: we hebben geen warm water, wisselvallig internet beneden (ja, dat krijg je dus met twee verdiepingen in Maleisië) en geen Astro, want daarvoor moeten we een getekend huurcontract faxen en de eigenaar komt maar niet over de brug. Maar goed. Dat zijn kleinigheidjes. Zeg nou zelf: mooi toch? (nou maar hopen dat we straks nog in ons 'echte' huis passen...)