Ik hou mezelf maar voor dat het een proces is van drie stappen vooruit en twee terug, dat de mensen waarmee ik werk nu eenmaal geen bladenmakers zijn. Dat ik geduld moeten hebben. Geduld. Geduld... en dat ik voorzichtig met die mensen om moet gaan.
Ik probeer het echt, heb nog nooit zo vaak tot 100 geteld als in dat half jaar dat ik werk. Ik probeer na te denken voor ik iets zeg, mensen niet op hun tenen te trappen en vooral ruimte te laten voor eigen initiatief.
Maar potverdikkie, dat wordt toch wel erg lastig als ik diezelfde verdraaide meneer van de bewonerscommissie gewoon beleefd vraag of hij iemand al heeft gesproken omdat de deadline vandaag is, dus dat er wel een tikkie haast bij is als we met die iemand nog iets moeten - en ik krijg als antwoord: "You can't now hurry me on the interview. Tomorrow is Deepavali and I am busy today and tomorrow"
Joh. Je meent het. Yup, het is Deepavali, en overmorgen is het Al Muharram. En volgende maand is het Sinterklaas en Kerst en noem maar op. En toch moeten die bladen op tijd de deur uit.
Dit is iemand die niet met mij wil communiceren. Hoewel hij in z'n uppie het editorial team van The Voice vormt, heeft hij een paar maanden geleden volgens mij besloten dat ik teveel herrie maak, te hard praat, te veel push: kortom: hij praat met de baas, de baas geeft het door aan mij en ik word geacht zonder meer te doen wat hij opdraagt. Dat het blad er het afgelopen half jaar steeds beter is uit gaan zien, dat het op tijd verschijnt... het zal allemaal best wel, maar dat wil nog niet zeggen dat ik nu wat krediet heb verdiend. Als ik direct iets vraag, mag ik worden afgeblaft met een heus Maleisisch deuntje 'ik ben de baas en jij niet'. Laat dat nou net niet helemaal lekker vallen bij mij...
Mopperen bij de baas helpt niet. Die speelt een riedeltje: 'joh, hij is heel gevoelig en daar moet je begrip voor hebben. En geduld'. En soms lukt dat me ook. Maar vandaag? Vandaag heb ik even genoeg van al het begrip en geduld dat ik moet hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten