Klaar! (nou ja, bijna dan)

Tadaaaaaaa: ons nieuwe huis! Mooi he?
Er is wat tijd overheen gegaan, maar de (meeste) schilderijen hangen nu, net als de handdoekenrekjes. We zijn bij Jim Moore geweest, de populaire enorme Schot die in zijn winkels en zijn huis een enorme hoeveelheid grote en kleine hebbedingen heeft staan. Ik had er al zo vaak kwijlend rondgekeken, maar ik had nooit een excuus om me te buiten te gaan. Maar nu... Nu verzoop onze toch niet kleine eettafel volkomen in de gigantische hal van een eetkamer. Daar moest toch iets op worden gevonden. En wel bij, je raad 't al, Jim.
Een knalrood enorm dressoir, een noodle table, een mooi kastje en een gigantische Chinese drum staan dus nu prachtig te wezen en ik word elke keer vrolijk als ik ze zie. Ik word ook nog steeds elke dag vrolijk als ik langs de file loop. En als ik in het stoombad of de wisselbaden zit. Erik is heel erg vrolijk geworden van de squash-baan die hier ook op het terrein verstopt zit (en van het vinden van een partner om mee te squashen, Duro) en van de gym. En de jongens zijn blij met hun heuse speelkamer (met een deur die ik dicht kan trekken om de rotzooi niet te zien) en met de vriendjes die hier wonen, veel meer dan in het vorige condo. Kortom: het is een goede beslissing geweest om te verkassen.

Natuurlijk valt er nog steeds te mopperen: we hebben geen warm water, wisselvallig internet beneden (ja, dat krijg je dus met twee verdiepingen in Maleisië) en geen Astro, want daarvoor moeten we een getekend huurcontract faxen en de eigenaar komt maar niet over de brug. Maar goed. Dat zijn kleinigheidjes. Zeg nou zelf: mooi toch? (nou maar hopen dat we straks nog in ons 'echte' huis passen...)

Internetbankieren

Wij zitten nu al een jaar of twee bij HSBC, een grote, internationale bank. Als alles goed gaat, gaat het ook prima. De creditcard doet 't altijd, de bankpas meestal ook (dat je soms de melding krijgt dat je pas geblokkeerd is en dat je contact op moet nemen met je bank, betekent helemaal niet dat je bankpas het bij een andere ATM niet doet) en we kunnen internetbankieren. Zo'n beetje.
Op zich werkt het internetbankieren best handig. Geen apparaatje waar je je pas in moet doen, maar een ander veiligheidsmechanisme dat prima werkt. Geld overmaken tussen eigen rekeningen is een fluitje van een cent. En er zijn een aantal vaste lasten (elektriciteit, televisie, telefoon) die je prima kunt betalen via internet. Maar er zijn ook dingen die niet lukken. Zo probeerde ik de verhuizer te betalen.
Lukte niet. Wat ik ook probeerde. Ik kreeg alleen een melding dat ik de limiet voor het betalen aan derden had overschreden voor die dag. Maar ik had verder helemaal niemand betaald!
Uiteindelijk ben ik maar eens gaan bellen. Dat is altijd en overal een frustrerende bezigheid, bellen met een grote instantie, en hier dus ook. Vijfentwintig keuzemenu's (ja, ik wil Engels praten, nee, ik wil geen nieuwe creditcard) verder kreeg ik eindelijk een Echt Mens aan de telefoon. Of ik even mijn TelePin kon geven.
Mijn TelePin? Wat is dat? Die heb ik nog nooit gebruikt.
Oh, nou, ons wachtwoord was ook goed. Gewoon even de getallen intoetsen.
Laat ons wachtwoord nou deels uit letters bestaan - hoe toetsen we die in?
Oh nee, dat gaat inderdaad niet. Ja, weet u: op internet kunt u kijken hoe hoog uw limiet is voor betalingen aan derden die niet op de vaste lijst staan...(Aha, er viel één kwartje: het elektriciteitsbedrijf, de kabelexploitant en het telecombedrijf staan daar dus wel op).
Nou, dat lukte me nog net. En die limiet was.... nul. Noppes. Nada. Mocht niet.
Oh ja, dat kon veranderd worden. Tuurlijk.
Met de TelePin.
Of op het kantoor.

Zucht.
Ik ben op zoek naar onze TelePin en moed om weer te gaan bellen. Want om op het kantoor een steek verder te komen,heb ik mijn man nodig. Als 'vrouw van' en mederekeninghouder kom je geen steek verder. Zelfs niet met een handgeschreven briefje met handtekening.
Welkom in de 21e eeuw!