FOBISSEA - day 3 & 4

Het is afzien - niet in het minst voor de toeschouwers, maar natuurlijk het meest voor de deelnemers. De dag van het voetbaltoernooi scheen de zon. Dat lijkt prettig, maar dat is het niet. Het was waanzinnig heet.

Daan was zo handig geweest om zijn scheenbeschermers te vergeten (in het hotel, ze zaten echt wel in zijn koffer). Ach ja, hij heeft natuurlijk nog nooit gevoetbald, dus hoe kon hij weten dat hij ze nodig had? Gelukkig bleken de trainers heel inventief: met een stuk karton in zijn sokken mocht hij toch nog spelen. En dat ging prima, want ze zijn hier iets voorzichtiger dan thuis: tackles en slidings zijn verboden en er mag ook niet geduwd en getrokken worden. Even wennen dus, voor Haaf.

De eerste wedstrijd moesten onze jongens meteen tegen DE te kloppen school: Patana uit Bangkok. Dat lukte dus niet. Maar de koppies gingen niet hangen. In tegendeel: de twee wedstrijden daarna kwamen onze 'Dragons' geen moment in de problemen. We wonnen moeiteloos en dus stonden we ineens toch nog in de halve finales!

Aartsrivaal Alice Smith bleek toch wat Duits bloed te hebben... In de laatste tien seconden van een wedstrijd die prachtig gelijk opging en waarin de grootste kansen toch echt voor ons waren, had één van hun spelers het vizier het scherpst staan. 0-1... Hartverscheurend. Deze klap (en de hitte, en de zon, en de vermoeidheid) kwamen we niet meer te boven. De strijd om de derde plek werd gewonnen door Tanglin en daar kwamen de waterlanders.

Gelukkig was er nog een dag. Weer met veel zon, en met maar liefst twee onderdelen. 's Morgens vroeg stond atletiek op het programma. Daan deed mee aan drie onderdelen: de 600 meter, de 'chest pass' (sorry, ik ben niet zo ingevoerd in atletiek dat ik daar de vertaling voor weet) en de estafette. In die volgorde ook, trouwens. We schrokken een beetje van hoe lang 600 meter eigenlijk is - en daar verkeken een hoop lopertjes zich ook op. Daan ook een beetje. Hij lag heel lang tweede, maar uiteindelijk liep een iets slimmer (of ervarener) lopertje hem nog net voorbij. Maar dat gaf niks, want de eerste medaille was binnen! En dat voelde goed, dat voelde heel goed. Zelfs toen de omroeper hem omdoopte tot Dean omdat Daan te lastig voor hem was :-) Een glimmende Daan poseerde trots voor de fotografen en genoot zichtbaar van zijn moment op het podium. Net als wij. En even later mocht hij nog een keertje, toen hij bij het gooien van de basketbal (want dat bleek de chest pass te zijn) op twee na het verst gooide. Weer brons - en nu werd hij tenminste Dan genoemd. Toch al beter :-)

Na de lunch moesten we een klein stukkie lopen naar het zwemstadion. Indrukwekkend, maar jammer genoeg niet overdekt. En toen bleek dat ook in Singapore het weer roet in het eten kan gooien. Want met onweer mag er natuurlijk niet gezwommen worden. Sterker nog: ze moeten vijftien minuten wachten na de laatste klap voor er weer iemand het water in mag. En de onweersbui van deze dag vond het erg grappig om ongeveer om de vijftien minuten een klap uit te delen. Uiteindelijk hoefde Daan dus maar één keer het water in, weer bij de estafette. En nee, geen medaille deze keer, maar hij heeft wel laten zien dat hij enorm vooruit is gegaan. Dus wij waren trots, en hij gelukkig ook. En 's avonds bij de disco kon hij dan eindelijk met zijn teamgenoten helemaal los gaan.

Volgend jaar weer!