(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 23 april)
Ik had me nog zo voorgenomen niet over het verkeer hier in KL te blijven schrijven, maar ik kan er niet langer onderuit. Ik rij al anderhalf jaar schadevrij door de stad heen, wat een wonder mag heten, want ik ben een vrouw en volgens een zeker parlementslid hier zijn vrouwen een gevaar op de weg. Ik negeer de brommertjes die met een noodvaart links en rechts langs mijn autootje razen, ik kijk niet langer op van iemand die voor een afslag besluit dat het niet de goede is en z’n auto op de snelweg doodleuk in z’n achteruit zet. Ik verbaas me niet meer over de u-turns, de slechte wegaanduidingen en de potholes en een ‘verboden te parkeren’-bord weerhoudt me er niet van mijn auto langs de kant te zetten – ook al is dat recht tegenover een politiebureau. Niks mag, alles kan.
Mijn vader, die voor het eerst op visite is, zag het deze week af en toe verbijsterd aan. Sprakeloos (en dat wil wat zeggen). Tenminste, tot gisteren. Toen worstelden we ons door de avondspits richting Central Market, mompelde hij iets als: ‘Een wonder dat het altijd goed gaat’ en moest ik fors remmen voor een zwarte auto voor me. Te fors voor de gele taxi achter me. Boem.
Een expat met een deuk in haar auto betekent één ding: geld. Dus probeerde de taxichauffeur me te overtuigen dat we helemaal geen politierapport nodig hadden. ‘We delen het!’ Hij had duidelijk niet door dat ik Nederlands ben, en niet van plan te betalen voor iets dat mijn schuld niet is. Een politieagent kwam even kijken, deed niets en reed weer weg. Voor een politierapport moet je naar het politiebureau. Er stonden drie andere mannetjes om ons heen, die allemaal aanboden mijn auto weg te slepen. Maar ik was gewaarschuwd: nooit doen, alleen door de mensen die de verzekering op je afstuurt. Die mensen kwamen, vouwden mijn gesloopte bumper een beetje op en stuurden me naar huis.
Vanmorgen zat ik om half tien bij het politiebureau. Daar mocht ik mijn eigen rapport tikken. Vervolgens moest ik een uur wachten op een handtekening van inspecteur Nazar, mocht ik voor vier ringgit een kopie van het rapport kopen en maakte een politieman nog even een paar foto’s van de schade. Over een paar dagen mag ik terug om voor tien ringgit het definitieve rapport en die foto’s te kopen. En dan maar hopen dat de taxichauffeur verzekerd is. Want als hij dat niet is… dan moet ik zelf opdraaien voor de schade. Het recht hier is krom. Het is niet anders. Maar ik blijf me er over verbazen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten