Dag 1: op naar de Highlands
Het voordeel van de Cameron Highlands is dus dat ze niet al te ver van Kuala Lumpur liggen. Erik kon dus nog even een dagje werken - we vertrokken pas om half vijf. De route was niet moeilijk: eerst de snelweg richting Ipoh tot Tapah en daarna is er eigenlijk maar één weg die ons via steeds meer bochtjes steeds hoger de bergen in leidde. Het was een prachtige route, met mooie uitzichten, overal watervalletjes en Orang Asli-nederzettingen. En wonder boven wonder werd er niemand wagenziek. Het eerste echte dorp dat we in de Highlands tegenkwamen, was Ringlet - wat ons ontzettend deed denken aan een Tsjechische wintersportplaats. Alleen de skilift ontbrak. En de sneeuw, natuurlijk.
Twee kilometer verderop waanden we ons helemaal niet meer in Tsjechië, maar helemaal in Engeland. Want daar troffen we ons hotel: The Lakehouse. Prachtig opgetrokken in Tudor-stijl door een oude Schotse militair, met supervriendelijk personeel. Wij sliepen in een familiekamer: de jongens hadden hun eigen kamer met twee bedden, een deurtje daarnaast vonden we ons hemelbed (!!!), een zitje met van die comfortabele Engelse stoelen, een selectie vers fruit en een badkamer met ligbad, aparte douche, kaneelzeep en shampoo, conditioner en douchegel in schattige aardewerk flesjes - tot in de puntjes verzorgd. We kregen een welkomstdrankje bij de open haard (!!!) en hebben er heerlijk gegeten. Oké, het hotel is absoluut niet goedkoop, maar je hebt er echt het gevoel dat je volledig in de watten wordt gelegd. Zalig.
Dag 2: bloemetjes en bijtjes
Een hemelbed, daar blijf je natuurlijk zo lang mogelijk in liggen. We hadden dus besloten ons pas in de middag te laten rondleiden door de highlands. De ochtend was heerlijk ontspannen en pas na een zalige lunch werden we met een busje naar de grootste plaats in de highlands gerede, waar we over moesten stappen in een ander busje, dat bij het Equatiorial Hotel nog even twee andere stellen op ging halen. Dat was een beetje jammer, vooral omdat het laatste stel meer dan een half uur op zich liet wachten. Maar goed... geduld is een schone zaak.
De eerste stop was ongeveer 50 meter van het hotel, bij één van de butterfly farms die je in de highlands kunt vinden. Daan had een oranje shirt aan en dat bleek een geweldige keuze, want de vlinders waren niet van hem af te slaan!
Stop twee was weer 50 meter verderop: een bijenhouderij deze keer. Met nogal veel trappen en steile beklimmingen, dus oma koos ervoor om rustig boven te blijven zitten en te wachten tot iedereen weer terugkwam. Gelijk had ze - echt bijster interessant was het niet. Maar daarna volgde wat het hoogtepunt van de tour bleek te zijn: de Boh theeplantage. Via een heel smal weggetje kwamen we op het enorme terrein, waar de thee nog voor een heel groot deel met de hand wordt geplukt.
De werknemers wonen in een dorpje op het terrein, waar verder nog een school is, een moskee en tempels en een kliniekje. Volgens de gids werken de mensen graag voor Boh, omdat er goed voor de werknemers wordt gezorgd - en zo zag het er ook wel uit. We kregen een rondleiding in de fabriek, zagen hoe de blaadjes gedroogd en gefermenteerd worden. Heel interessant. Daarna konden we natuurlijk thee proeven en kopen, met een geweldig uitzicht op de plantage. Prachtig, een echte aanrader!
De lucht betrok en het begon zo hard te regenen, dat het bezoek aan de rozenkwekerij letterlijk in het water viel. Jammer, want zo misten we een heel mooi uitzichtpunt (een tropische regenbui ontneemt het zicht nogal). Gelukkig kwam daarna de aardbeienkwekerij, met een heerlijke echte aardbeienmilkshake, verse aardbeien met (net geen echte) slagroom en heerlijk ijs met aardbeienjam. En toen gingen we weer terug naar het Lakehouse voor ons laatste nachtje in echte luxe...
Dag 3: Op naar Pangkor
De volgende dag moesten we jammer genoeg afscheid nemen van het Lakehouse. Dezelfde kronkelige weg gingen we weer naar beneden, nu wel met een paar stops omdat Thomas' maag het nu niet aan kon. Daarna volgde een kleine omweg, omdat we via betrouwbare bron hadden vernomen dat je in Tanjung Tualan niet te missen, heerlijke garnalen kon eten. Die omweg was trouwens ook een aanrader, want hij brengt je langs Kellie's Castle (het precieze verhaal weet ik niet, maar het kasteel werd gebouwd door ene Kellie voor zijn vrouw, die overleed voor ze er ooit kon komen wonen) en een echte tin dredge, een soort baggerschip waar ze vroeger het tin mee opgroeven. Tanjung Tualan zelf is een onooglijk stadje, waar we één onverwacht groot Chinees restaurant troffen.
De kaart was alleen in Chinees, het personeel sprak alleen Chinees, maar we hebben er zalig gegeten - en verschrikkelijk goedkoop: voor zes mensen, inclusief Chinese thee, waren we 88 rm kwijt.
Met volle buiken vervolgden we onze weg naar Lumut, waar we op de boot naar Pangkor Island stapten. Het was een tochtje van nog geen half uurtje, langs wat volgens ons een oefenschietschijfschip moet zijn geweest van de Maleisische marine, die in Lumut een basis heeft. Bij aankomst op Pangkor stond er een soort gevangenisbus op ons te wachten, die ons naar de andere kant van het eiland bracht (klinkt heftig, maar was nog geen tien minuten heel langzaam rijden) - en daar betraden we Pangkor Island Beach Resort. Onze kamer was groot genoeg om er twee bedden voor de jongens in kwijt te kunnen. Vergeleken met de luxe van het Lakehouse is het resort een beetje minder goed onderhouden, maar het was wel prima - en heerlijk om vanuit je kamer zo het prachtige strand op te kunnen lopen, waar genoeg ligbedjes waren voor iedereen en waar we getrakteerd werden op een schitterende zonsondergang...
De rest van de vakantie hebben we alleen maar gedaan wat je kunt doen op zo'n prachtige plek: relaxen, relaxen en nog eens relaxen. Kortom: prima tripje!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten