(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 9 april)
Ik ga nog even door met het opsommen van eigenschappen die voor een expat wel heel handig zijn, maar die ik nog niet heb. Ik ben dus te ongeduldig, maar ik heb ook nog steeds een hekel aan afscheid nemen. Laat dat nou net een onlosmakelijk onderdeel van het expat-bestaan vormen! En nu zo langzamerhand de zomervakantie in zicht komt, wordt één vraag steeds vaker gesteld: ‘Wat doen jullie? Gaan jullie weg of blijven jullie?’
Wij gaan nog niet naar huis, nog lange niet. Maar veel vrienden van ons gaan wel. Naar huis: terug naar Nederland, terug naar Italië. Of naar een volgende posting. In Shanghai, bijvoorbeeld. ‘Oh, Shanghai, dat is niet zo ver weg’, roepen we enthousiast. ‘Dan kunnen we nog langskomen!’ Maar gaan we dat ook doen? Of zijn expatvriendschappen te vergelijken met de vrienden-voor-het-leven die je op de camping leert kennen – de mensen waarmee je twee weken lang zo’n beetje lief en leed deelt, waaraan je die laatste avond onder invloed van te veel bier, prosecco, sangria of lambrusco plechtig beloofd dat je elkaar gauw op komt zoeken, maar die je eigenlijk bij het drogen van de tent thuis alweer bent vergeten?
Het lijkt me niet. Expatvriendschappen zijn gek. Thuis, in Nederland, sluit je vriendschap met mensen die bij je op school zitten, met collega’s, met mensen die dichtbij wonen of met de ouders van vriendjes van je kinderen. Vriendschappen hebben tijd om rustig te groeien – soms klikt het in één keer, maar er is geen haast bij en als het niet klikt, nou ja… dan klikt het toch niet. Je hebt altijd je familie nog in de buurt.
In het buitenland is dat helemaal anders. Expatvrienden zijn niet alleen vrienden, maar ook nog een soort surrogaat-familie – en als je voor het eerst naar een vreemd land verhuist, heb je die surrogaat-familie heel hard nodig. Dat gaat niet altijd goed: soms denk je aanvankelijk dat je de perfecte nieuwe vriendin hebt gevonden, maar blijkt hij of zij bij nader inzien verschrikkelijk te zijn… en kom er dan in dat kleine wereldje maar eens van af.
En daarom kijk ik, ondanks onze fantastische vakantieplannen hier in de buurt (we gaan naar Sabah, de jungle in), niet echt uit naar de zomer. Want ik ga mijn Nederlandse, Italiaanse en Noorse vriendinnen verschrikkelijk missen. Ik ken ze nog maar net een jaar, maar ze zijn mijn familie geweest die me hebben opgevangen als het even niet leuk was, mijn vriendinnen waarmee ik fantastische avonden heb doorgebracht en mijn mede-ontdekkingsreizigers in dit vreemde maar prachtige land. Ik hoop maar dat we elkaar niet helemaal uit het oog verliezen. En ik hoop ook dat ik oog hou voor de ongetwijfeld net zo bijzondere mensen die ik hier na de zomer weer ga ontmoeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten