Dat is altijd apart. De baas laat zich er namelijk graag op voorstaan dat hij in Australië heeft gestudeerd en dat hij 'dus' anders denkt dat de mensen waarmee hij werkt. Maar...
... en dan volgt er een heel riedeltje waarom dingen hier zijn zoals ze zijn. Dingen waar niet alleen ik tegenaan loop, gelukkig, maar die het daarom niet minder lastig maken. Volgens de baas mag (nee, moet) ik trots zijn op wat ik al heb bereikt en moet ik het hier maar even bij laten. Dan maar geen deadlines halen, dat is toch niet belangrijk.
Ik snap het wel, maar ik begrijp het niet. Ik snap dat er cultuurverschillen zijn, maar ik begrijp niet waarom mensen weigeren sommige simpele aanpassingen in te voeren die het werk zo veel simpeler en het blad zo veel beter maken. Als ze nou eens zouden proberen dat uit te leggen, misschien dat ik het dan begrijp. Maar dat gebeurt niet. En dat snap ik dan weer niet.
Gelukkig zijn ook hier mensen niet over één kam te scheren. Waar bij de één een mailtje met het woord deadline de haren te berge rijzen en de hakken in het zand gaan, krijg ik van de ander een vriendelijk 'dank je wel voor de herinnering. We wilden dit en dit en dat gaan doen en zus en zo bellen'.
Dus voor die anderen gaan we nog even door. Wat die ene betreft: ik weet niet of ik het kan, hoor. Zo dichtbij een gesmeerd lopend blad zijn en er toch steeds niet helemaal komen... en dan de enige zijn die eigenlijk wil dat dat blad gesmeerd loopt. Wat moet ik doen? Buigen - en genoegen nemen met een lagere standaard - of barsten?
Ik wens je veel geduld en wijsheid!!!!!!
BeantwoordenVerwijderen