Dit weekend stond ons eerste familie-weekend met Erik's collega's op het programma. Met de bus naar Ipoh (de derde stad van Maleisië, een paar honderd kilometer ten noorden van Kuala Lumpur) en dan naar The Lost World of Tambun - wat overigens meer een waterpark dan iets anders is.
Natuurlijk wisten we dat er een groot zwembad was met glijbanen. De zwembroeken zaten dus in de tas, net als mijn bikini. De meest degelijke nog wel, want dat er niet topless gezwommen kon worden, hadden we natuurlijk wel door (niet dat ik dat op mijn oude dag nog doe, maar toch... je hebt bikini's en bikini's natuurlijk). Maar ik had 'm best thuis kunnen laten. Een bikini, hoe degelijk ook, is namelijk 'not done' in een Maleisisch waterpark. Een beetje leuk, hip badpak trouwens ook niet. Er was hoegenaamd geen vlees te zien - ook niet bij de heren, overigens. In een Maleisisch waterpark, zo weten wij sinds zaterdag, gaat iederéén met minstens een broek tot de knieën en een t-shirt te water.
Daar moest ik even aan wennen. Ik voelde me eerst op z'n Hollands beknot in mijn vrijheid. Maar goed... de dames en heren en jongens en meisjes zwommen gezellig door elkaar heen. Niet alle hoofddoekjes bleken even goed bestand tegen de krachten die toch bij zo'n geweldige glijbaan komt kijken, maar als hij afvloog, deed niemand daar heel hysterisch over. En bruin worden? Daar zit je ook niet op te wachten als je dat van nature al bent. Dat is echt typisch de uitvinding van bleke Noordeuropeanen die de zon maar drie maanden per jaar te zien krijgen - als ze geluk hebben. Bovendien kun je met een t-shirt en een kniebroek best fijn alle plekken verstoppen die een bikini genadeloos blootlegt. Kortom: uiteindelijk mocht het de pret niet drukken.
Natuurlijk werd er ook gegeten. "En gedronken", zult u daar automatisch aan willen toevoegen. Ja, er werd gedronken. Water. En ranja. Dat was het. Geen bier, geen wijn, zelfs geen frisdrank. Ook dat was even wennen. Voor ons. De collega's zaten er niet mee. Die deden enthousiast mee aan het limbo-dansen en karaoke. Daar hadden ze geen bier, wijn of zelfs maar cola voor nodig.
Maar het meest bizar was het feit dat iedereen binnen vijf minuten - wat zeg ik, na één blik - wist wie de jongens en ik waren. Terwijl wij geen idee hadden wie zij waren. Dat was lastig. Want werkelijk iedereen die we in het waterpark tegen kwamen, kon in principe iemand zijn waarmee we in de bus hadden gezeten. Alleen herkenden wij ze niet. En dus hebben we de hele dag heel vriendelijk naar iedereen gelachen. Voor de zekerheid. Heel vermoeiend.
Gelukkig hadden ze in het hotel wel bier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten