(Uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 20 november)
De meest gestelde vraag aan een expatvrouw is volgens mij: ‘Wat doe jij nou zo’n beetje de hele dag?’ Toegegeven: dat dacht ik zelf ook altijd. Wat doet een vrouw die in sommige gevallen 24 uur per dag een maid in haar huis heeft rondlopen die werkelijk alles doet wat je maar aan huishoudelijk werk zou kunnen verzinnen? Die niet mag werken – en die toch genoeg geld tot haar beschikking heeft, omdat haar man nou eenmaal genoeg verdient (en het bedrijf betaalt de huur, het schoolgeld en in ieder geval één auto)? ’n Beetje bij het zwembad liggen, lezen, nagels en haren laten doen, koffie drinken bij collega-expat-vrouwen… dat klinkt toch heerlijk? Hemels?
De werkelijkheid is natuurlijk anders. Bij het zwembad liggen en je nagels laten doen is inderdaad erg leuk, het feit dat iemand anders je huis schoonmaakt ook – maar zelfs het paradijs gaat vervelen. De belangrijkste vraag die expatvrouwen zichzelf hier stellen is: ‘Waar kan ik iets vinden waar ik mijn tanden in kan zetten?’. En zo verschillend als al die expatvrouwen zijn, zo verschillend zijn de oplossingen waarmee ze komen.
Ik heb nog nooit zoveel vrouwen met hun eigen onderneming gezien – hoe groot of klein dan ook. De één stort zich op het ontwerpen van tassen met foto’s erop, de ander ontdekt dat ze een prima fotograaf is en de derde maakt slingers van lokale batik-stoffen. Anderen storten zich op een studie – of op de sportschool. Die komen slimmer dan wel fitter terug dan ze ooit zijn geweest. Bij het zwembad liggen en nagels laten doen? Ja, prima – maar ze hebben er nauwelijks tijd voor.
Er is ook een grote groep die het niet kan vinden. Ze proberen alles: yoga, schilderen, hardlopen, koken… Maar het past ze niet. Ze zoeken allerlei redenen: het land is spiritueel gezien te ‘leeg’, hun echtgenoot werkt te veel, de school besteedt niet genoeg aandacht aan hun kinderen en je kunt niemand hier vertrouwen. Ze zijn niet gelukkig.
Na een jaar kan ik zeggen dat het niet makkelijk is een expatvrouw te zijn. Hoe paradijselijk het bestaan ook mag lijken, de medaille hééft een andere kant. Niet meer je eigen geld verdienen. Heel veel alleen zijn, omdat je man ofwel veel reist voor zijn werk, ofwel ontzettend lange dagen maakt ‘omdat we hier natuurlijk wel gekomen zijn om te werken’. Heel veel vrije tijd hebben, maar toch constant op de klok moeten kijken, omdat je kinderen hier niet zelf van school naar huis kunnen, of van huis naar een vriendje. En geen vrienden of familie om stoom bij af te blazen, want dat gaat nou eenmaal niet lekker via mail of Skype, en bovendien wil je niet klagen, want hee: je hebt een maid en een zwembad en alle tijd om je nagels en haren te laten doen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten