Penang

De kinderen hadden vorige week weer eens vrij. Niet vanwege een feestdag deze keer, maar vanwege studiedagen van de leraren. Jammer genoeg houden Erik's vrije dagen geen gelijke tred met die van de jongens - en ik had geen zin om twee dagen thuis rond te hangen. Gelukkig dacht de moeder van twee vriendjes van de jongens er net zo over en dus vertrokken wij woensdagavond naar één van de leukste eilanden van Maleisië: Penang.
Penang was één van de Straits Settlements, de Britse gebieden in Maleisië in de 19e eeuw. Chinezen uit Zuid-China werden aangetrokken door het werk in de tinmijnen en op de rubberplantages, bleven er wonen en trouwden lokale vrouwen (want de Chineze vrouwen mochten niet reizen). Hun afstammelingen worden afwisselend Straits Chinese, Peranakans of Baba Nyonya's genoemd en vormen een bijzondere gemeenschap met een cultuur die een mix is van Chinese en Maleise tradities en gebruiken. In Penang- en met name in de 'hoofdstad', Georgetown, is de Chinese invloed nog heel duidelijk zichtbaar met rijen (vaak keurig gerestaureerde) shophouses en tempels in ieder klein hoekje. Maar je hebt ook Little India - hoewel er daar ook genoeg Chinese tempels te vinden zijn, net zoals er moskeeën zijn in Chinatown.
We sliepen in het Copthorne, in Tanjung Bungah. Het kleine privé-strand bij het hotel hadden we echt voor ons alleen - en dat was meteen het grootste pluspunt van het hotel. De kamer was netjes, maar vochtig... Wel goedkoop, maar niet echt een aanrader dus.
Voor het hotel was de bushalte, waar ieder kwartier een bus naar Georgetown stopte. Voor 8 rm konden we met z'n zessen (twee volwassenen, vier kinderen) mee - een echte belevenis!
Ook voor het hotel: Het Toy Museum. Duur, maar hilarisch - de manier waarop dingen bij elkaar gezet is onnavolgbaar, maar het weerzien met ET was toch bijna emotioneel.
Twee dagen was absoluut veel te kort. We gaan zeker nog een keer terug - en dan mag Erik mee :-)