(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 26 februari)
Een Maleisische collega van Erik heeft in Londen gestudeerd – dat doen redelijk veel Maleisische jongeren. Voor de Maleise jongeren zijn er veel studiebeurzen en wie Chinees-Maleis is, heeft ouders die er gewoon zelf voor krom gaan liggen. Omdat wij Londen zelf heel erg leuk vinden, vroeg Erik zijn collega wat hij van de stad vond. Nou, hij vond het maar raar. Die hele stad stond vol oude troep! Je zou toch denken dat ze in zo’n welvarend land al die oude gebouwen wel eens hadden kunnen vervangen door iets moderners?
Zijn opmerking tekent de houding van veel Maleisiërs ten opzichte van wat wij in Europa liefkozend ‘cultureel erfgoed’ noemen. Blaricum koestert zijn oude boerderijen en heggen, Amsterdam zou Amsterdam niet zijn zonder de grachtenpanden en geef toe: Rotterdam vinden we met z’n allen eigenlijk maar lelijk met die wolkenkrabbers die toch nooit de plek kunnen innemen van een lekker gezellige historische binnenstad. Maar in Maleisië telt maar één ding: modern zijn, meegaan – of liever nog: voorop lopen in de vaart der volkeren. Laten zien dat we hier niet in bomen wonen met rieten rokjes aan! Op zich is dat natuurlijk heel prijzenswaardig, maar vaak toch ook wel heel jammer. Want er is al zo weinig echt historisch te vinden in Maleisië. Dat heeft natuurlijk te maken met de oorspronkelijke manier van bouwen en het klimaat: huizen van hout en palmbladeren houden het niet heel lang vol in dit vochtige, warme land. En voor de mensen gaf dat niet: die bouwden gewoon een stukje verderop een nieuw huis. Het oude rotte vanzelf wel weg. Echte stenen gebouwen kwamen hier veel later dan bij ons. Kuala Lumpur is nog maar een snotneus onder de hoofdsteden, nog maar net iets meer dan honderdvijftig jaar oud. Maar er is maar weinig respect, ontzag of liefde voor de oude gebouwen die er wel staan – en al helemaal als die gebouwen herinneren aan minder plezierige hoofdstukken in de geschiedenis. Zo wordt op dit moment de Pudu-gevangenis in hartje KL gesloopt, een gevangenis die tussen 1891 en 1895 is gebouwd door de Britten, met de gevangenen als bouwvakkers. De gevangenis had kleine, donkere cellen, met maar één raampje ter grootte van een schoenendoos. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hielden de Japanners er geallieerde krijgsgevangenen vast en in 1986 werden er nog twee Australiërs geëxecuteerd wegens drugssmokkel. Tien jaar later ging de gevangenis dicht. Waarom het geen museum is geworden, zoals het in 2004 eventjes was? Omdat het in de ogen van de Maleisische regering geen gebouw is om trots op te zijn… En dus komt er een winkelcentrum voor in de plaats. Want die hebben we nog niet in Kuala Lumpur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten