Huizense in Kuala Lumpur: Xaviera

(Uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 12 februari)

Romantiek genoeg hier in Maleisië met al die prachtige Bounty-stranden. Maar wat er aan het eind van zo’n romantisch avondje gebeurt, dat laten de Maleisiërs liever in het midden. Geen kind dat hier wat bloemetjes en bijtjes betreft ook maar iets wijzer wordt van bijvoorbeeld de televisie: het romantische hoogtepunt is De Kus, en mocht er daarna nog iets plaatsvinden met lakens en weinig kleren, dan wordt dat er vakkundig uitgeknipt. Katy Perry mag niet zingen dat ze heeft genoten van haar zoenpartij met een meisje – dat wordt weggepiept. Al te blote Pygmeeën in het blad National Geographic krijgen van de censors een vette zwarte streep, blote zwangere buiken mogen ook niet. En in de zwemparadijzen is geen bikini te bekennen. Wel lange broeken en t-shirts. Daar staat dan weer tegenover dat de kleding die sommige meiden bij het uitgaan dragen, weinig meer bedekken dan een beetje badpak, maar goed, dat terzijde. Vrijen, seks: daar hebben we het hier dus gewoon niet over.
Maar het bloed kruipt natuurlijk toch waar het niet gaan kan. Op de illegale dvd’s die je hier overal kunt krijgen, wordt er niks uitgeknipt. En dus gaan alle minnaressen van Henry Tudor gewillig uit de kleren als de koning dat beveelt. Geloof me: daar schrik je bijna van als je al een jaar geen Nederlandse televisie hebt gezien!
Gisteren stond ik in de kleedkamer van de sportschool te kletsen met een Maleise dame die ik daar al eerder had gezien. Zij trok haar lange rok en traditionele tuniek aan, ik m’n spijkerbroek. Ineens keek ze eens goed om zich heen, kwam wat dichter bij me staan en fluisterde met glimmende oogjes: ‘Ik heb wel eens een boek gelezen van een Nederlandse schrijfster. Nou, die stomende scènes staan me nog heel goed bij, hoor.’ Ze noemde een naam die ik niet herkende. Ze haalde haar schouders op, was duidelijk in gedachten nog bij dat indrukwekkende boek, en bleef die lastige Hollandse naam maar een beetje voor zich uit mompelen, in allerlei variaties. ‘Ze beschreef hele orgies, alles wat ze met mannen én vrouwen deed. Nounounou… ‘ Ik zei nog zoiets van dat we er in Nederland wel heel makkelijk in zijn, dat een Nederlandse film niet compleet is zonder blootscene – of dat nou in het verhaal past of niet – toen ik ineens iets hoorde dat ik wel kon plaatsen: ‘Oh, Xaviera Hollander!’ Mijn vriendin veerde op toen ik de naam toch bleek te herkennen. ‘Ze was fantastisch! Ik vond het geweldig! Leeft ze nog?’
Mijn antwoord deed eigenlijk helemaal niet meer ter zake. Ik betwijfel of ze De Happy Hooker pontificaal in haar boekenkast heeft staan. Maar ik weet bijna zeker dat mijn Maleise vriendin het gisteravond ergens uit het stof heeft getrokken. Want ook al is het boek inmiddels net zo oud als ik: als iets eigenlijk niet mag, is het natuurlijk nog veel leuker.